zondag 31 augustus 2014

Lush-Pod-KAL - week 6

Opnieuw zondag, opnieuw tijd voor een update van de Lush-Pod-KAL in een hoop foto's. Vorige week kon ik het lijf aan, tijd dus om aan de mouwen op te zetten. Ik gebruikte de draad waar ik de steken had opgezet om elke tiende rij aan te duiden, zodat ik bij de tweede mouw exact dezelfde lengte heb. Ik nam vier steken extra op aan de mouw omdat ik vreesde dat ik anders grote gaten aan mijn oksel zou hebben. Ik heb deze meegebreid tot aan het moment van minderen. De mouw is iets losser op deze manier dan voorzien in het patroon, maar eigenlijk valt het wel mee. Andere breiers vinden de mouwen vaak iets te nauw.
Na het minderen tot het aantal steken dat ik nodig had voor het patroon dacht ik gewoon recht te breien maar het zou te wijd uitvallen. Dus bleef ik minderen en versnelde ik zelfs een beetje. Ik hield vol tot aan mijn polsen, jawel, ik heb lange armen en ik durf wel eens te vroeg stoppen, maar ik hield vol. Naar het einde toe begon ik gewoon recht te breien, dat wordt dan een klein naadje. Ik zou dat kunnen vermijden door over te schakelen op vier naalden, maar het stoort me niet.
Ik liep deze week met strengen wol rond omdat ik het 's avonds niet had kunnen opwinden. Je had de ogen van de moeder met drie tieners op stap in Brussel moeten zien. Gelukkig kon ik mijn breiwerk boven halen zodat ze zagen dat ik niet zomaar wat zat te doen. En omdat het al zo groot en herkenbaar is, is het eigenlijk wel leuk om de reacties te zien.
Ik heb ondertussen ook al een paar blokjes van tien rijen in de tweede mouw, het minderen is begonnen dus het zou wel moeten mee vallen. Alleen lijkt er de komende week weinig breitijd voorzien te zijn... De KAL is nog twee weken, dus ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in. Tincanknits lanceerde dit weekend hun preordering voor het nieuwe boek Road trip met veel patronen en te bestellen als e-boek of als papieren versie. Ik heb de patronen bekeken en ben al naar mijn voorraad aan het kijken geweest om te zien of ik dingen kan combineren, want met het bijna einde van een project komt ook de kriebel om iets nieuws op te zetten er weer aan.

vrijdag 29 augustus 2014

Fair Wear Friday

Ha, vrijdag! Sinds ik mee doe aan Fair Wear Friday heb ik op vrijdag meer problemen om te weten wat ik ga dragen. Of minder, want de keuze is beperkter. Ik ben er nog niet goed uit. Het lukt me niet steeds om een foto te nemen of een blog te zetten. Vandaag moet je het met een mottige foto doen, of iets kunstigs. Het is maar hoe je het bekijkt. 

Ik draag een zwart t-shirt van Ethos met een mooie décolleté en plooitjes. Ik zal het maar zelf zeggen aangezien je het niet op de foto ziet. Zwarte t-shirts met lange mouwen zijn zowat mijn basis-uniform in de winter. Meestal onder een pull, maar deze heeft eigenlijk te veel leuke details om weg te steken. 

Ik draag hierbij een groen rokje van Skunkfunk. Het is een redelijk simpel recht rokje met zakken, echt een plezier om aan te hebben. Ik kocht het rokje toen ik al zelf rokjes kon maken, ook al had ik me voorgenomen dat ik geen rokjes meer zou kopen. Het heeft van die leuke plooitjes die er echt een fijn detail van maken. De stiksels op die plooitjes zijn in verschillende kleuren, zoals roze en blauw en geel en groen, waardoor ze extra opvallen en tegelijkertijd is het ook weer zo simpel. 

Beide merken staan op het lijstje bij Kelly, altijd handig als iemand het voor je uitzoekt en je daar op kan vertrouwen. Maar door een opmerking van Opgewekte Kapucijnaap ging ik op zoek naar het etiket in het rokje. En ja, ook hier wijst niks er op dat het ecologisch of fair geproduceerd is. Hmmm, lastig. Dan toch maar het internet op. In verschillende artikelen wordt gewezen op hun ecologisch karakter maar op de site van Schone Kleren of de fair fashion app vind ik ze niet terug. Ligt dat aan mij? Zoek ik op de verkeerde plaatsen? Naar eigen zeggen zijn ze goed bezig en vooral, vanaf 2015 willen ze het GOTS-label halen. Dat zegt nog niks over mijn rokje, maar het is alvast een excuus om ook in de toekomst naar dit merk te blijven uitzien. En het is ook zo mooi natuurlijk.

donderdag 28 augustus 2014

Wij en ik

"Er zit een vrouw in een auto in onze straat. Ze leest een boek en naast haar staat een zakje van de Limerick. Ze leest het boek dat jij aan het lezen bent." Mijn lief zei het met pretlichtjes in de ogen. Ik moest lachen, het boek dat ik aan het lezen ben en hem om de zoveel tijd vertel waar het over gaat. Toevallig kocht ik het boek ook bij Limerick. "De Vlaamse familieroman is niet dood" of iets dergelijks staat op de cover, ik moest er even over nadenken. Is dat nu goed of niet? Maar toch ging "Wij en ik" van Saskia de Coster van de boekenplank in de winkel mee naar huis. Het ging ook al redelijk meteen op de stapel vakantieboeken omdat iets me zei dat ik het boek wat tijd zou moeten geven. Zo eerst eens goed doorlezen om in het boek te komen, anders zou het misschien niet lukken. Ik had dat goed ingeschat, want het is een brok lettertjes voor er eigenlijk iets gebeurt. Al gebeurt er eigenlijk misschien niet zo heel veel achteraf bekeken. Mieke en Stefaan wonen op een verkaveling op de berg. Toegegeven ze hebben goed geboerd, want het gewone volk woont beneden. Op hun dochter Sarah was het lang wachten en dan was er ook nog iets van slechte genen. Of eigenlijk twijfel, veel twijfel.
de Coster beschrijft in het lang en het breed het wel en het wee van de drie personages, licht neurotisch en met eigen trekjes. Je krijgt een blik in hun gedachten en de ene vind je spontaan al wat sympathieker dan de ander. Elk hoofdstuk is een personage en een jaartal. Doorheen het boek bestrijk je al gauw een hele periode waarin Sarah uitgroeit van tiener tot een jonge vrouw. Ik heb het boek zonder enige twijfel graag gelezen, ook al kan ik niet steeds zeggen dat ik wist waar het naar toe ging. Vooral wanneer in de ik-persoon werd overgeschakeld tast ik in het duister. Nog steeds. Maar het was vaak zo treffend beschreven met juist gekozen woorden.

maandag 25 augustus 2014

Een maand en een klets

Ik draag mijn fitbit nu een maand en een klets, zijnde anderhalve dag ofzo. Ik ben nog steeds zo fanatiek als in het begin. Dat ene uur op de camping dat ik hem niet aan had, liep ik op mijn ongemakken. Want we waren aan het petanquen en petanquen, I can tell you, dat zijn veel stappen. Ik doe het ook 's nachts aan als ik naar het toilet ga. Eens gaan kijken waar de ballen liggen, nog eens terugwandelen voor je gooit. Het loopt op.

Er zijn een negental dagen dat het me niet gelukt is om aan de 10.000 stappen te komen, de dag van de autorit, de lazy Sunday nadien,... Op standaard dagen moet ik best wel wat extra inspanningen doen. Dus ontwikkel ik trukjes, ik stap al eens uit langs de achterkant van het station of ik doe een blokje in de buurt. Soms is het verrassend hoe weinig stappen in een blokje gaan, soms gaat het verrassend goed vooruit. Het is alvast een mythe dat je aan je stappen geraakt door je huishouden te doen. Ofwel is ons huis niet groot genoeg.

De uitschieters? De zondag tijdens de Gentse feesten, op zaterdag na middernacht wat rondhangen op de pleinen, op café gaan, laat gaan slapen,... en dan de laatste dag met nog meer rondwandelen afsluiten. De Mont Ventoux op en af wandelen of de wandeling naar het bergmeertje.

Ik had in elk geval niet verwacht dat ik nog steeds zo fanatiek zou zijn. Zelfs zo erg, dat ik vanavond nog buiten ga, ja, in de regen. Of dat ik die eerste week spierpijn ging hebben...

zondag 24 augustus 2014

Lush-Pod-KAL - week 5

Op zondag neem ik een foto van mijn lush. We zitten over de helft, de vijfde week zit er op. Ik ben serieus opgeschoten vind ik zelf. Het lijf is af, dus kon ik in de badkamer een foto nemen. Ik heb er 2 inches, dus zo'n 5 cm extra tricotsteek aan toegevoegd om het wat langer te maken. Ik heb al gemerkt dat mijn lijf iets langer is dan standaard, ook bij naaipatronen doe ik er vaak een paar extra cm bij.
Omdat ik mijn twee handen nodig heb lijkt het ferm open te vallen, maar dat valt eigenlijk wel mee. Het is trouwens ook de bedoeling dat de trui negatieve ease heeft en dus nauw aansluitend zit. Ik moet het knopenpat nog breien, dus dat komt ook wel goed.
Op de rug en aan de mouwen zit het nog wat rommelig. Maar ik heb nog niet geblockt. Ik denk dat ik lange mouwen wil, zodat het echt een trui wordt die ik heel de winter aan kan. En straks al als vest als het niet regent. Het was wat vreemd om met wol te breien toen het zo warm was, maar met het weer dat we nu hebben keek niemand vreemd op dat ik breide op de trein, de timing van deze KAL zit dan ook wel ideaal. 

zaterdag 23 augustus 2014

In de keuken

In mijn zwarte jurkje voel ik me een beetje een prinses. Het rokje zwiert open als ik dans, zelfs zonder al te uitbundig te doen. De verschillende laagjes knisperen als ik loop en af en toe zwaai ik nonchalant mijn armen om het nog beter te horen. Echt een kleedje om mee te gaan feesten en te dansen. En als ze plots slows draaien sta ik voor mijn liefje. "Wil je met me dansen?" Hij antwoordt ontwijkend. "Het zou veel voor me betekenen." Hij haalt zijn schouders op. "Ik doe geen slows," mompelt hij, terwijl we die toch wel eens durven placeren in de keuken. Weg van de blikken van iedereen. Ik voel de tranen opwellen, nooit een goed idee bij make-up. Ik stampvoet en ik vlucht weg. In het toilet dep ik het weg met wat papier en ik vlucht naar buiten. Voorbij de rokers stap ik verder de avondlucht in. Hij haalt frietjes en staat alweer te shaken wanneer de regen me naar binnen jaagt.

dinsdag 19 augustus 2014

PomPomMag

Toen ik thuis kwam lagen er twee pakjes op mij te wachten, van dezelfde afzender: PomPomMagazine. Het herfstnummer met een aantal leuke patronen en artikels om te lezen. Het andere pakje bevatte een button en vier kleine bolletjes wol. De dames hadden nog wat inhoud van goodiebags van Unwind Brighton over en hielden een wedstrijd. Ik ontdekte een aantal namen die me wel bekend in de oren klinken, met dank aan ravelry en de podcasts. Zo heb ik een klein grijs bolletje BFL fingering van The uncommon thread, een Britse indie dyer met een collectie wolletjes waar ik altijd zit op te kwijlen als er een shopupdate komt. Ik ontdekte dat Kaleidoscope in Sint-Gillis die ook verkoopt, maar ik ben er nog altijd niet geraakt. Het blauwe bolletje is corriedale sport van Old Maiden Aunt, een naam die vermoedelijk bij sommigen wel een belletje doet rinkelen. Haar wolletjes zijn heel geliefd, maar momenteel is het wat geduld hebben want ze organiseert ook de Edinburgh Yarn Festival. Een mij onbekende naam was Eden Cottage en ik moet toegeven dat het beige-achtige bolletje niet echt mijn verbeelding aan het werk zet, maar die mooie kleurtjes op hun site dan weer wel. En last but not least, een bolletje rood Belle van Juno Fibre Arts. Het zijn kleine hebbedingen, ik betwijfel of ik ze ooit ga gebruiken, al zou het misschien wel kunnen als accent of in kleurwerk, maar het zijn vooral leuke bolletjes die doen dromen.