maandag 2 maart 2015

Fair Fashion Festival

Het Miat is een fantastische plaats, maar wanneer er veel volk is kan het al eens krap worden. Fair Fashion Festival was een succes! En daar ben ik blij om... Het was wel grappig om te horen hoe sommigen zich zorgen maakten over hun t-shirt van de H&M.


Maar goede voornemens kunnen elke dag genomen worden!
Kelly zorgde ervoor dat ik een Fair Wear Friday badge opgespeld kreeg. En dankzij die badge vonden Lies en Leen mij ook, maar zij waren zo ijverig geweest om die badge te maken en te verdelen. Dankzij Ellen vrijwilligerde ik een uurtje aan de buttonstand. En twee ijverige wijven zorgden voor een extra kleurtje...
Het was druk op het festival, waardoor ik niet echt rustig kon rondkijken op de marktplaats. Ik had er geen bezwaar tegen dat er naar mijn etiketjes werd gekeken, met een kleedje van Cora Kemperman en een nieuwe t-shirt van Geitenwollenshirts.nl maakte ik best een goede beurt. Al vermeldde geen van beide waar mijn kledij gemaakt is. Die geitenwollenshirts was een tip van Kelly en zorgde meteen voor een mooie groene bijdrage aan mijn kleerkast. Ter compensatie leverde ik een stapel oude shirts in voor recycling. 


zondag 1 maart 2015

Gent-Gent

Het gonsde in de stad van drukte en opwinding. De eerste koers van het jaar in eigen land. De omloop het volk, excuseer, de omloop het nieuwsblad of zeg maar Gent-Gent. Ik verkoos om mijn pakje nog een dag langer in de winkel te laten liggen om op tijd te kunnen vluchten. Vluchten naar een tv-toestel met kabel, that is. 

Mijn grootvader schrok wakker toen ik binnen kwam en zei: "zet de tv eens goed, de koers gaat beginnen." We keken naar de voorbespreking en hij schudde het hoofd. Tsss al die specialisten, de koers willen wij zien. Ik haalde mijn breiwerk boven en ging voor de mouw.
Hij sukkelde nog eens in slaap, wat me altijd weer verwonderd. Als kind moesten we stil zijn tijdens de koers en zou hij die op video opnemen om nog eens te kunnen kijken. Maar nu valt hij gewoon in slaap. Hij schoot af en toe wakker: "Waar is Vanmarcke?" mompelde hij toen hij maar vier man in de kopgroep zag. En iets over dat het koud was in huis terwijl de kachel aan stond en ik mijn trui al uit gespeeld had. 

Ik probeerde van tijd tot tijd mijn mouw en zuchtte dat die toch wel lang moest worden. Mijn pa kwam voor de finale binnen, net als mijn nonkel. En toen vergat ik zowat de mouw te proberen en bleef ik maar breien terwijl ik ze Gent zag binnen rijden. 
Ik maakte het boordje uiteindelijk wat korter zodat ik niet zou moeten uithalen en terwijl ik de mouw nog eens aan probeerde zei ik: "zouden ze nog eens rijden, ik heb nog een tweede mouw nodig?" Van boven de elleboog naar beneden, leek me niet slecht voor een namiddag breien.

Kuurne-Brussel-Kuurne zal vandaag niet lukken want ik ga naar Fair Fashion Fest, tot dan?

zaterdag 28 februari 2015

#boostyourpositivity - destress

Rust... Er zijn van die dagen dat rust ver te vinden is. Er moet van alles en wel meteen. Of het had al gedaan moeten worden. 

1. pick your battle
Kies waar je energie in steekt. Het kan wel zijn dat je je altijd aan bepaalde zaken ergert, maar misschien zijn er wel dingen die je gewoon kan negeren. 

2. Say no
Het is oke om af en toe nee te zeggen of zelfs af te zeggen. Dan blijft er meer tijd over om ja te zeggen tegen leuke dingen.

3. Don't overdo it
Hou af en toe wat ruimte over in je agenda. Zeker als je weet dat er een drukke periode zit aan te komen, zorg dat er ook wat "niks doen" in je agenda staat. En dat is niet als reserve om toch nog dit of dit extra te doen. 

4. Good enough can be perfect
Leer jezelf tevreden te zijn met wat wel lukt in de tijd die je ervoor hebt. Misschien had het wel beter geweest als je nog een uur de zin anders had proberen formuleren, maar misschien ben jij wel de enige die dat vindt. 

5. Ask help or advice
Zelfs saaie klussen kunnen opschieten in goed gezelschap. Of vraag op voorhand wat van je verwacht wordt, misschien is het niet zo veeleisend als wat je gevreesd had. 

6. Do something fun without feeling bad
De was loopt niet weg en het stof blijft liggen. Maar na die wandeling of telefoongesprek heb je meer energie.

7. And knit
Mijn absolute "destresser", zelfs gewoon weten dat er breinaalden en wol in mijn sjakosse zitten is voldoende. Ik laat me niet opjagen, ik heb nog maar weinig dingen afgewerkt dit jaar maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Ooit..,

Miss Forget me not

nog eens tijd gevonden om wat over te typen uit het notitieboekje. Vietnam is al weer een eeuwigheid geleden, maar ik denk er nog steeds met veel plezier aan terug. 

"Your husband is funny." Ze lacht naar mij, voor ze zich weer naar de rekenmachine richt. Ze schudt het hoofd en typt zelf iets. Ik bekijk hun spel op een afstand. Het is grappig om te zien om te zien hoe ze grote gebaren maakt. "You big man, she big woman, nice couple, lot of fabric." Haar Engels is slechter als ze onderhandelt dan als ze haar verkooppraatje bovenhaalt.

Ik scheurde een foto uit de zwarte weekendknack. Een kleedje van een bekend en duur merk. Niet zo moeilijk, al zou ik er me nu nog niet aan wagen en heeft het patroon een paar venijnige details. Er zal precies gestikt moeten worden. Ik wou een winterversie in een vrolijke kleur. Haar stapel had enkel rood. Dus trokken we naar een ander kraam, waar alleen het koningsblauw me enigszins beviel. Op heel die markt vol stoffenkramen herleidde ze de keuze tot twee, en zo werd het toch nog rood.

"Christmas", kirde ze en ik zag in haar ogen de beelden uit de Hollywoodfilms, terwijl ik luid protesteerde, geen franjes, gewoon dit kleedje. De stoffenmarkt in Hoi An is een belevenis, denk aan een hangar met ijzeren platen en tientallen standjes met stapels stof. Ze hebben deze niet op rollen, maar opgevouwen en gestapeld tot torens, je ziet met moeite een centimeter van de stof. Van onder tot boven. Soms op het middaguur, zie je soms iets bewegen op de hoop en dan blijkt het de verkoopster zelf te zijn die er een tukje deed. De temperatuur loopt op onder die gietijzeren platen, zelfs al ze een eigen zeil hangen om al iets op te vangen van de warmte. Hier en daar staan ook naaimachines en zie je ze bezig. Meestal kleine correcties. Het echte kleermaken gebeurt in ateliers of naaisters op het platteland, brommerkes zorgen voor het snelle transport tussen klant en producent. Je ziet ze vaak zitten, hun werkplaats is soms maar de breedte van hun voordeur. In de stad is het gissen en de kwaliteit van de stof controleren. Je weet immers niet of ze nog met dezelfde ateliers werken en de online referenties zijn big business. In een van die schriftjes waar ze zo trots op zijn lazen we ook wel negatieve commentaar.

De nummers van de standjes op de stoffenmarkt in Hoi An lopen door elkaar, nr 52 naast 90 en zo gingen wij op zoek naar Miss Forget Me Not, nr 20. Ze heeft een reputatie op het internet en is zich daar ook wel van bewust. Er was weinig nog te merken van de schroom of bescheidenheid waarover we gelezen hadden. Ze marchandeerde net als haar collega's en moest daar ook nog geen topje bij of een broek voor meneer? Was het misschien de valse waarover we ook gelezen hadden? Het is zo druk door hun enthousiasme dat je moeilijk ongestoord kunt rondkijken. Het is wellicht de enige manier om te overleven in een stad die overspoeld wordt door kleermakers. Ook buiten de markt vind je de ene winkel na de andere. Zowat overal word je aangesproken en overal hebben ze familie die kledij voor je kan maken. Op maat en van goede kwaliteit.


donderdag 26 februari 2015

#boostyourpositivity - the perfect holiday memory

Lies vroeg naar de perfecte vakantieherinnering. Ik nam de tijd om door de vele foto's van Vietnam te gaan en nam me voor om nog eens in de concepten van deze blog te gaan zien of er niks klaar staat.

September 2012, wij tweetjes van noord naar zuid in Vietnam. Niet de mooiste foto maar wel eentje die de verscheidenheid toont: tradities en modern, verenigd in één fier land.



Deze challenge kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. 

woensdag 25 februari 2015

#boostyourpositivity: must do

Vandaag was geen goede dag. Ik voel dat ik verkouden word. Of erger. Mijn hoofd zit vol watten. Mijn schouder voelde stijf. Alsof ik koud had gehad. Ik dronk drie koffies op de vergadering. Eentje eigenlijk al op voorhand. Drie koffies, waardoor anderen geen tweede koffie konden nemen. Ik voel me er wat schuldig over. 

Het hielp een beetje. Denk ik. Ik sloot me nadien wat op in een kotteke op het werk. En slaagde erin om wat dingen af te werken. Maar dan wel op de meest chaotische manier mogelijk. 

Deze week was ik redelijk zeker dat ik niet zou schrijven over "must do". Maar ik veranderde van gedacht. In het kader van destress, het thema van de week heb ik misschien toch een must do. Het is niet meteen een raad aan mijn zestienjarige ik, eerder aan de huidige zevenendertigjarige met een herinnering aan een telefoongesprek uit lang vervlogen tijden. Op de vaste lijn. Het was uit met mijn eerste liefje, mijn vriendin was bezig met iets en ik zat moederziel alleen thuis, mij aan het vervelen. Hij zei: ja maar, wat zou je nu anders doen? In andere omstandigheden? Ik antwoordde dat ik naar Brugge zou gaan, rondhangen met mijn vriendin. "Doe dat dan", zei hij. "Maar ze is er niet!" "Doe dat dan", drong hij aan. En ik deed het en stuurde hem een echt toeristenkaartje.

Daar moest ik aan denken daarstraks toen ik na het toneel naar huis wandelde. Ik had thuis kunnen blijven, zielig vegeteren op de zetel. Niet dat ik het vanavond echt overwogen heb, maar zo kom er nog wel avonden. Dus aan mijn toekomstige ik: soms moet je het gewoon doen. In je eentje. En stappen, veel stappen, tot het een automatisme wordt, voet voor voet. Meer dan 20.000 stappen vandaag en nog veel meer te gaan.

Ysolda's shawl club - 1/6

Oh my,... wat heb ik hier naar uitgekeken. Ik had gehoopt dat het eerste pakketje voor mijn verjaardag zou arriveren, maar het was nog even wachten. En toen kwam de postman niet tijdens mijn thuiswerkdag en moest ik zelf nog een moment vinden om tot bij de post te raken. Aaargh...

Enfin het leed was snel vergeten, toen ik ging piepen in het pakje. Ik had de spoilers op Ravelry al uitgebreid bekeken en wist dat het er goed uit zag. Schitterende wol en een schitterend patroon, dat ik anders ook meteen zou kopen. Maar misschien nog even snel het principe: Ysolda ontwerpt 6 sjaals voor speciale wol, wol die zij heeft uitgezocht en die speciaal voor haar gemaakt wordt, Britse wol. Om de andere maand krijgen de abonnees een pakje met een patroon en de wol.

Bij dit pakje zat een kaartje met een foto van de schaapjes. De wol werd door Blacker Yarns gesponnen. Het is een mengsel van Soay (een schapenras genoemd naar het gelijknamige eiland, voor wie niet verder klikt), Shetland en alpaca. De sjaal wordt een traditionele driehoek sjaal geïnspireerd door een gebergte, met Shetland en Estse kant en heel veel rechtse steken. Ik smokkelde de streng mee in mijn tas naar huis waar ik in geval van nood op bereidwillige handen zou kunnen rekenen, maar de stoelen waren voldoende en ik wond de streng zonder problemen tot een grote bol.

Het eerste van de zes schema's heb ik al gebreid, de wol voelt fantastisch. Sheepy, warm en voldoende zacht om in weg te kruipen. Over een dikke twee weken zit ik nu in Edinburgh en het is waarschijnlijk onmogelijk om op die korte tijd de sjaal af te hebben. En misschien ook wel te veel gevraagd om het patroon te kunnen blijven breien terwijl ik zit te kletsen. Maar ik kan hem maar moeilijk aan de kant leggen. Mijn hoofd zegt natuurlijk wel om die laatste clue te breien.