maandag 21 juli 2014

The last runaway

Het gevoel van helemaal op te gaan in een boek en de wereld te vergeten? Check! Ik overwoog om mijn lunchpauze al lezend door te brengen. Maar deed het niet omdat ik vreesde dat het boek te snel uit zou zijn.

Toen ik het lijstje zomerboeken in charliemagazine las, moest ik gewoon een boekenwinkel binnenstappen. En in gelijk welke Nederlandse stad lijkt de keuze altijd zo veel groter. En zoals dat dan gaat, dan sta ik daar te weifelen en kan ik geen enkele naam van een schrijver, laat staan van mijn lievelingsschrijvers nog bedenken.

Hoe heette die van dat boek? Het zijn kleine quizjes met mezelf. In het beste geval herinner ik me voldoende om te gaan googlen.

Tracy Chevalier kent u misschien van the girl with the pearl earring en dan vermoedelijk van de film. Dit wordt haar beste boek sindsdien genoemd. Ik vind het beter. The girl with the pearl Earring was het eerste boek dat ik van haar las maar zeker niet haar beste. Nee, geef me dan maar The lady and the unicorn over een meisje dat grasvelden en bloemen naait of weeft in wandtapijten. Of Falling Angels...

Maar goed, the last runaway dus. Het verhaal gaat over Honor, een meisje dat haar geboorteland Engeland verlaat om naar Amerika te trekken, het land van de vele dromen en beloftes. Haar zus gaat er trouwen met iemand die al eerder uit hun geboortedorp is vertrokken. Maar ze sterft onderweg. Honor is een Quaker, een specifieke godsdienstige stroming, wat voor een band zorgt met Quakers in haar nieuwe thuisland maar ook voor problemen wanneer blijkt dat principes wel eens botsen op het pragmatische van het dagdagelijkse leven. Ze wordt geconfronteerd met slaven die van het zuiden naar Canada vluchten die ze wil helpen en haar naaste omgeving. 

Ik heb het boek op vrijdagnamiddag gekocht en heb het op woensdag uitgelezen. Er zat een lange treinrit tussen, waarin ik goed vaart kon zetten, maar het is vooral de manier waarop het boek geschreven is waardoor je blijft lezen. Korte hoofdstukken, afgewisseld met brieven die haar gevoelens verraden. Een historische periode verteld aan de hand van gewone mensen waarbij moeilijke gedachten op een evenwichtige manier aan bod komen en toch nog dat beetje romantiek, gevoel en drama. Zo wil ik meer boeken lezen. 

zondag 20 juli 2014

Lush-Pod-KAL


Snikheet en ik zit lapjes te breien. Ja, Ze heeft iets in gang gezet, die Louise Scollay van Knit British bij mij. Ik ontdekte haar blog eerder dit jaar toen ik mijn reis aan het voorbereiden was. Ze heeft een tijd terug de uitdaging aangegaan om enkel nog met Britse wol te breien en je vindt dus heel veel info hierover op haar blog. Ik volg haar podcasts nu ook al een tijdje. Momenteel is Knitbritish samen met Electric Sheep ongetwijfeld één van mijn favorieten. Sinds de examens heb ik er weer een aantal die ik actief volg, terwijl het daarvoor toch al een paar jaar geleden was dat ik nog naar pakweg de Knitmore girls had geluisterd. En vermoedelijk wordt het lijstje langer want er komt een Lush-Pod-KAL, een knit-along voor de luisteraars van vier podcasts met een safari in Ravelry. Knit.spin.cake, Caithnesscraftcollective en Shinybees zijn de andere drie podcasts. Elk van de podcasters zal twee keer een week the chatter doen en aandacht aan het patroon besteden, telkens met prijzen enzo. 

Dus toen Louise Scollay zo enthousiast over haar Lush cardigan tijdens haar podcast bezig was geweest, vele enthousiaste reacties van luisteraars en er via wat over- en -weer getwitter tussen die podcasters het idee kwam voor een KAL, kon ik niet achterwege blijven. Oké, ik had al langer naar het mooie patroon van Tincanknits zitten kijken, kwijlen en twijfelen. En ik kocht het boek Handmade in the UK bij Ginger Twist toen ik in Edinburgh was. Een heel moeilijke beslissing omdat de andere boeken ook mooi zijn.

Bleef het enige obstakel de keuze voor de wol. In mijn voorraad vond ik Brumes van Phildar (gemaakt in België) en één van de eerste wolletjes die ik kocht. Alleen twijfelde ik aan de kleur, zo die mengeling, ik weet niet. Ik denk dat ik het nu ook niet meer zou mee brengen als ik het in de winkel zie liggen. Maar met solden weet je nooit natuurlijk. 

Eén van de andere deelnemers schreef iets over Artesano DK Bluefaced blend op ebay en voor ik het wist won ik ook een pakketje van die wol. Niet met het idee om er een lush van te breien, maar toen ik de wol te zien kreeg, twijfelde ik toch. Ik won twee kleuren, kleuren die niet meteen samen passen (want het derde dat ik er bij wou gebruiken, won ik niet) en te weinig voor één volwassen kledingstuk, tenzij het een accessoire is. Ik breide een lapje met de rode wol, misschien omdat de lush van Louise ook rood is en de foto van het patroon ook, ik weet het niet. 


Maar de twijfel is er nog steeds. En vandaag is de dag om op te zetten. Vanaf vandaag lopen de 8 weken om een Lush te breien, een volwassen of een kinderversie, dat beslis je zelf. Dus waarom zou je niet mee doen? Meer info via deze link

zaterdag 19 juli 2014

CU in Utrecht

Het was een samenloop van omstandigheden maar ik was blij toen ik vorige woensdag op de trein kon stappen richting Utrecht. Drie uur maar dat valt op zich wel mee eigenlijk. Ik vloekte een beetje dat het er zo koud was toen ik aankwam en was blij dat ik toch ook een jasje bij had en niet enkel een regenjas. Terwijl het hier regende en stormde liep ik in Utrecht rond, zelfs met een zonnebril op mijn neus.

Mijn liefste had een week opleiding bij de noorderburen en ik ging wat rondlopen in de stad, want ik was nog nooit in Utrecht geweest. Ik haalde meteen een plannetje bij de VVV voor we gingen borrelen bij Tastoe, een hotspot op het lijstje van EvaMaria. Het was een leuk weerzien maar die avond was toch vooral een beetje voetbal. Al bij al vond ik het wel meevallen met dat oranje in de stad, maar toen de avond viel werden meer en meer vlaggetjes bovengehaald. We vonden een leuke plek bij Zussen, een cocktailbar en met een cocktail die uit twee glazen bestaat en iets van porno in de naam kon ik me wel verzoenen bij verlengingen na verlengingen. En er was wifi.



Het plannetje bevatte een shoproute samengesteld door Puha, een leuke winkel in de Voorstraat. Ze verkopen het werk van jonge designers, de collectie wisselt voortdurend en het is er leuk om eens te snuisteren. Ik liep ook bij de buren van Klijs en Boon binnen en kwam buiten met een t-shirt met een heel eigen snit. Revenge was me al eerder opgevallen, maar dan eerder omwille van het mooie gebouw en het uithangbord van de apotheek.

Ik ging lunchen bij Daen's op een gezellig pleintje en nam een kijkje in hun winkel. Een super idee voor toast, gegrilde groenten en humus. Doe er nog wat parmesan bij en het smaakt fantastisch.


Meer in het centurm vond ik bij Nukuhiva spijtig genoeg geen jeans naar mijn goesting maar wel een cowl in tricot van Armed Angels en in solden! Bij Manelli wandelde ik met een paar schoenen buiten en je begrijpt meteen dat dat shoppen wel aangeslagen is.

Voor de laatste dag had ik een bezoek aan het museum gepland, de dag begon wat grijzer dus dit leek een goede beslissing. Ik koos het Centraal Museum omdat er niet meteen één specifieke collectie me aansprak en ik ook wel een beetje benieuwd was naar het Dick Bruna huis. Aangezien het museum maar om 11u opent, had ik tijd voor een stop in Sector 3 en zelfs nog eentje bij Keek, kunst en eerlijke koffie. In die laatste plaats werd hard gewerkt en was het iets te luid naar mijn goesting om lang te blijven zitten. Maar het idee van nootjes in yoghurt onthou ik voor een rustige zondag.

Het museum was niet slecht, maar het was ook niet meteen een echte aanrader. Als het mooi weer is hoef je je niet te schamen dat je ervoor kiest om op een terrasje te blijven zitten. Het gebouw is best leuk. Ik vond de constructie met blauwe isomo om de ruimte op te vullen wel goed gevonden. Ik was serieus onder de indruk van het wassen beeld van de man die op Tienanmen de tanks tegenhield wel straf.


En er was een modetentoonstelling met een vreemde combinatie van oude gewaden met nieuwe creaties.


 




Het Dick Brunahuis daarentegen viel nogal tegen en dus stond ik toch al snel weer buiten. De keuzestress overviel me een beetje bij het kiezen van een plaats om te lunchen. Ik wou een salade en iets fris, maar draalde van het ene terras naar het andere. Maar geef toe, langs deze grachten is dit geen straf. Ik ging uiteindelijk lunchen bij Tastoe.  Lekkere salade en aangename bediening.


Het centrum is een plaatje, met de Dom overal zichtbaar en de grachten. De vele fietsen maken dat je echt wel moet opletten waar je loopt. Voetgangers zijn duidelijk geen zwakke weggebruikers in Nederland.


En er zijn de ontdekkingen: frozen yoghurt van Ola in het treinstation, de Hapiness station, ja daar moest ik stoppen. Sowieso moet je door een heel winkelcentrum om van de trein in het centrum te geraken, geen idee hoe je dat doet als je snel-snel de trein wil halen. En dan waren er nog Schweppes ginger ale en Napoleon snoepen met drop. 

















vrijdag 18 juli 2014

Fair wear friday


 Ik verplichtte mijn lief om een foto te nemen van mij tijdens onze broodjeslunch. Hij stond er op dat het een beetje een toeristische foto werd en dus moest ik een beetje schipperen om toch iets te laten zien van mijn outfit, want het is ten slotte Fair Wear Friday. Ik draag een super zalig kleedje van HempAge gekocht bij Goedvandoen. Het kleedje is in hennep en is fantastisch om aan te hebben, het heeft een detail aan de mouwen en de hals in een felgroen kleurtje wat ik niet meteen verwacht had. Het gaat de wasmachine in en terug in mijn kleerkast, soms met wat strijken ertussen. Mijn schoenen zijn een dikke plus in mijn kleerkast op ecologisch want het zijn Loints of Holland, gekocht twee jaar geleden tijdens de Gentse feesten. Er was nog weinig keuze in mijn maat, maar deze zagen er heel comfortabel uit en bleken dit ook heel erg te zijn. 

woensdag 16 juli 2014

Ik ging naar Nederland en ik bracht mee...

Een boek of twee. Om de een of andere reden hoort dit bij uitstapjes naar Nederland. En nu is het hier stilletjes

woensdag 9 juli 2014

A life of UFO's


Ik haalde het prentje bij Rachel in Red en moest een beetje lachen om haar bezorgdheid over het aantal UFO's. Unfinished objects voor de niet-ingewijden. Anderen noemen het WIP's, work in progress, wat vaak al iets dynamischer klinkt. Ik heb me er al bij neer gelegd dat ik vaak niet zo functioneer. Blijkbaar is de start van de vakantie het de moment van het jaar om een lijstje te maken. Ik vond de foto van Karen wel leuk en wou er ook zo één. Ik verzamelde een aantal projecten die ik op de naalden staan heb. En voilà!
Als ik bovenaan links begin en zo de rijen afloop, zie je meteen het oudste project: Ostrich Plumes sjaal van Veronik Avery. Opgezet op vakantie in Schotland in 2010. Ik kocht er de wol en het boek. Ik haalde het opnieuw boven met de "Finish or Frog challenge" van ons kleine Ravelry groepje en ik zat in no time terug in het ritme. Om het tegen het einde van de maand terug op te geven aan de kant te leggen. Daarnaast ligt Firth o' Forth van Kate Davies, een project waar ik druk aan het breien was toen ik in februari in Edinburgh was en waarschijnlijk afgeleid door een andere project, the coffeebar sweater. Het voelt fantastisch en zal ongetwijfeld één van mijn lievelingstruien worden. De eerste streng is bijna opgebreid en ik zie een beetje op tegen het opwinden van de volgende.

Tweede rij: daily vanilla van Suvi Simola werd bij mij Daily pistachio. Ik zette vorige zomer op en met het verdwijnen van de zomer verdween het project naar de achtergrond. Ik ben bezig aan de tweede streng. Het is relatief monotoon breien op kleine naalden (3mm) tot ik de goede hoogte heb en het kantwerk kan beginnen. Mijn flowing lines van Veera Välimäki werd opgezet in 2012 en bleef ook lange tijd liggen, tot ik in september het plots vast nam en drie vierde van het lijf breide.

Amenoato (links op de derde rij) verdient eigenlijk een aparte post. Maar kijk, opgezet en volledig in het ritme van het patroon blijf ik breien. Het grijze hoopje is mijn cria van Ysolda. Na haar workshop keek ik nog eens kritisch naar de grootte en ja, het werd afgetrokken om weer opgezet te worden. Ik geef niet op, nee. Maar het zou wel een tijdje in het WIP-lijstje kunnen blijven.

Op de onderste rij ligt links Myrna, mijn truitje van de outfit-along. Ik heb wat reserve ten opzichte van het patroon, maar het moet heb ik beslist. Het laatste is een patroon van Phildar uit de Mad men editie, opgezet na de ravelry meeting vorig jaar. Ik haalde de mouwen uit omdat ze veel te groot werden en ik denk dat ik nu ergens halverwege die eerste mouw zit. De combinatie van de twee wolletjes voelt ongelooflijk zacht, maar het is ook wel moeilijk om mee te nemen. Ik moet zeker eens uitzoeken waar ik zit in die mouw.

Mijn ravelry UFO pagina telt 20 projecten moest ik vaststellen, maar 6 staan er omdat ik foto's wilde delen of instructies verzamelen. Een aantal zullen in de komende maanden de Finish or Frog Challenge passeren, vermoed ik. Maar nee, het stoort me niet dat er zo veel zijn. Ze zijn allemaal voor mij bedoelt, en het enige spijtige is dat het wat langer zal duren voor ik kan genieten van die fantastische trui/sjaal die ze gaan worden.


Door ze samen te leggen weet ik dat sommigen weer wat hoger in het lijstje voor afwerking zijn gekomen. Ook al vrees ik dat dit weinig betekent en moet ik misschien zeggen het lijstje voor meenemen op de trein. En jij, heb je er last van, van die onafgewerkte projecten? Brei je maar aan één project?

maandag 7 juli 2014

Voor alle zondagen

"Zeg, Patricia, jij kent toch ook S.V." Het berichtje komt binnen op zaterdagmiddag via facebook. Voor ik kan verder lezen, glimlach ik. Natuurlijk ken ik haar. We zaten drie jaar samen in de klas in het lager, tot ze beslisten dat ze de twee klassen door elkaar moesten halen zo vlak voor het vierde. Later kwamen we elkaar weer tegen, hele zomers vulden we samen. Het begon meestal met een paar dagen in de paasvakantie. Opruimen en schoonmaken, alles klaar maken voor een nieuw seizoen. We hoopten op stralend mooie zondagen in de lente en een lange nazomer, want die centjes van ons zondagswerk waren welkom. En we klaagden als het te mooi weer was als het te laat was geweest na een fuif van de chiro of de scouts, want dan stonden we daar met kleine oogjes. Zij in de keuken, ik achter de bar of rondlopend met een plateau. Ijscoupes en pannenkoeken. Koffies en pintjes. Zowat elke zomer deden we samen onze vakantiejob, jaren aan een stuk, elke namiddag. Op maandagochtend waren we meer dan eens vrijwilliger om schoon te maken en ja, we bleven ook wel in de namiddag in de hoop later een dag vrijaf te hebben, als het kalmer was enzo. Maar eigenlijk konden we beiden dat zakgeld goed gebruiken. En we klaagden over de muziekkeuze van het etablissement. In de beginjaren waren we zelf verantwoordelijk om de cassetjes te draaien en te wisselen. We twijfelden tussen de Italiaanse en de Franse klassiekers, omdat die het minst erg waren en soms lag er de hele namiddag niks anders op. Ik zag haar na vele jaren terug op een babyborrel eind september vorig jaar. Ze zag er goed uit, magerder dan ik me kon herinneren en met een stoer kort kopje. Ze kwam praten en deed dat zoals ik me haar altijd zal herinneren. Goedlachs. Het hart op de tong. Ze vertelde dat ze zwaar ziek was geweest, chemo, twee keer maar dat het de goede kant leek uit te gaan. Ze zou binnen enkele weken weer moeten gaan werken, ook al wist ze niet of het zou lukken. En hoe moe, ze was om thuis te zitten en te zien wat nog allemaal moest gebeuren. En hoe weinig ze zelf kon doen. En wat ik nu deed? En dat ze altijd had geweten dat ik te slim was om daar te blijven wonen. En of ik de andere had gezien, de twee Liesbetten, met ons drieën waren we altijd de slimste van de klas. Zij waren gebleven of beter teruggekeerd. Maar ik, nee, dat zou niet gebeuren... Ze was zowat de enige van vroeger waar ik toen tegen gepraat heb, er was nog zoveel familie en andere bekenden. Maar het gesprek was wel blijven hangen. En toen las ik de rest van het bericht: "ze is maandag overleden, uitzaaiingen in haar hoofd, er was niks meer aan te doen."