maandag 3 augustus 2015

Sterk

"Maar jij bent sterk..." Ze neemt mijn arm vast. Het zijn de eerste weken en ik weet nog altijd niet goed wat ik er van moet denken. Ik voel me niet sterk. Als ik haar in de ogen kijk, ziet ze de vertwijfeling. "Het komt wel goed", probeert ze nog. Ik knik, terwijl mijn ogen zich vullen. Ik wil nu even niet denken, gewoon genieten van toneel en me laten afleiden.
Zo vele maanden later worstel ik nog met het gevoel. Ik heb dit zelf niet gewild en dat besef houdt me tegen. Meer nog, ik heb het niet zien aankomen. Ik was gelukkig. Als ik dat luid zeg, krijg ik meestal een blik die verraadt dat ze me niet geloven. Een enkeling durft het ook luidop te zeggen. En dan moet ik de schouders ophalen. Ik wist dat er iets scheelde en ja, ik wist ook dat de excuses die ik zelf verzon maar excuses waren. Het veranderen van job, het aanpassen aan een nieuwe omgeving,... het vraagt energie en brengt zorgen met zich mee, maar die niet kunnen delen lijkt me vreselijk. En nee, ik kan niet kwaad zijn. Ik weet ook niet of dit iets gaat uithalen. Uit de gesprekken die volgden hoorde ik echo's van wat ik vroeger al eens had durven zeggen, over samen dingen doen en delen. Toen weggelachen en dan toch een struikelblok.
Dus nee, ik weet het niet goed soms. Ik kan het gevoel moeilijk van me los schudden. En ja, ik durf al eens giftig uit de hoek komen. Ik voel me een loser, lid van het clubje losers. We staan terug bij af en weten niet goed hoe we daar terecht gekomen zijn. We vergelijken onze littekens en vertellen elkaar straffe verhalen. Over springen in het diepe water en blijven hangen aan prikkeldraden. Weet je nog, dat we toen...

zondag 2 augustus 2015

"Gent is dood na de feesten"

En dat het zo spijtig is voor toeristen die nergens koffie kunnen vinden... Ik moest stilletjes lachen toen ik het iemand verontwaardigd hoorde zeggen. En ja, voor wie deze week voor de eerste keer Gent zag, moet het vreemd geleken hebben. Maar de stad is niet dood. De Veldstraat loopt nog steeds elke dag vol mensen, de paardenkoetsen lijken goede zaken te doen met dit weer en op de Sint-Michielsbrug kan je niet passeren zonder ergens op een foto te staan.

Maar ik moet toegeven, ik had er ook wat schrik van. Meestal is voor mij het einde van de feesten opnieuw gaan werken of wegtrekken op vakantie. En afkicken van een drukke periode. Deze keer had ik nog verlof en wachtte een taak op mij. Ik had me op voorhand voorgenomen om niet enkel thuis te schrijven, het idee van wat tijd te slijten in nieuwe en oude koffiebars leek me wel wat.

De laatste zondag van de feesten besloot ik al vroeg het huis uit te gaan. Op het zonnige terras van het Paard van Troje ontdekte ik hoe Boomtown er weer in geslaagd was om het plein op te ruimen voor de bloemenmarkt, ook al moesten sommige bezoekers twee keer kijken waar de kraampjes stonden. Ik bestelde een koffie en croissant en genoot met volle teugen van het zonnetje. Ongelooflijk dat ik 's avonds een trui en muts nodig zou hebben. Aan mijn tafel zat een verzameld allegaartje. Een vrouw van 84 die in gesprek raakte met een vrouw van halverwege de 30. De ene maakte zich zorgen over haar zus die in het ziekenhuis ligt, de ander verklapte dat ze eindelijk zwanger is, ook al is het eigenlijk misschien nog een beetje te vroeg om het al te vertellen. Een Nederlands koppel dat de stad bezoekt vertelde over hun ochtendlijke ontmoeting met twee gasten die duidelijk nog hun bed moesten opzoeken. Later kwamen daar een koppel met kinderen, een vriend uit het buitenland en haar vader bij. Ik las en noteerde mijn ideeën.

Op maandag trok ik naar de Vooruit, dat tot mijn verrassing heel de zomer open is. Maar in de gezellige warmte van het Café las ik verder. Ik hoorde een oudere man een andere man aanspreken, of hij iemand anders was en dat hij blij was dat de stilte terug was in de stad. Hij las een dik boek van een Franse schrijver en dronk een triomfbiertje. Ook al was het drie uur in de namiddag. Zijn bril was wat beduimeld, zijn baard gaf hem de uitstraling van een prof of een vriendelijke opa. Hij vroeg ook waar ik mee bezig was. Wat verder besprak een assistent een tekstversie van een thesis met een student. Ik weet niet of het zo'n goed nieuws was, maar het deed me wel beseffen dat ik beter nog wat verder schreef. Ik dronk mijn favoriete gemberthee met het lekkere speculaaskoekje.

Dinsdag besloot ik de Wasbar eens te proberen. In Antwerpen ben ik al geweest, maar Gent was nog niet gelukt. Een Aziatisch koppel met kinderen, duidelijk op reis, probeerde te bestellen. Ik plofte me in de zeteltjes en keek naar buiten. De mensen passeerden, terwijl ik cappuccino dronk en verder las over zaken waar anderen me twee keer voor bekijken als ik enthousiast begin te vertellen. En ik vind het prima zo.
Bij Exki ging ik kaastaart eten. Aan de lange tafel keek ik naar de collages met pagina's uit de krant. Ik hoorde Nederlandse koppels met kinderen plannen maken. Waar ze zouden eten, waar ze naar toe zouden gaan,... Twee tienermeisjes bespraken hun online gesprekken, terwijl ze hun gsm opladen. De verontwaardiging en het enthousiasme, telkens met een grote intensiteit, van het ene moment op het andere, zonder verwittiging.


Op vrijdag zag ik dat Labath opnieuw open ging en wist ik meteen waar ik naar toe ging. Ik hoorde vertrouwde stemmen en dacht ook iemand nieuw te herkennen maar durfde het dan toch niet aan om hem aan te spreken. Ik hoorde zeker drie keer het favoriete liedje van één van de mannen achter de toog, telkens in een andere versie en zijn verontwaardiging over het pikken van zijn fiets. Een oudere vrouw uit het verzorgingstehuis daar in de buurt vroeg naar de feesten aan het meisje achter de toog. De vrouw trok een gezicht bij de woorden "te druk" en "stank". Ik moest glimlachen, soms staat er geen leeftijd op.

Ik dwaalde door de stad en kocht hier en daar nog wat kleine spullen voor de keuken, voor mijn kleerkast. Sommige dagen had ik veel dingen neergeschreven in mijn boekje en kon ik niet wachten om ze over te typen, andere dagen had ik vooral gelezen en maalde het in mijn hoofd zonder dat ik er iets mee kon doen. Dan ging ik gewoon wat rustig zitten, serietje kijken of breien.

zaterdag 1 augustus 2015

verblind door de nacht


Ik zoek in de concerttent naar een goede plek en denk dat die gast in zijn witte t-shirt toch echt wel te groot is om voor mij te staan. Ik vind vlak voor hem nog voldoende plek voor ik besef dat ik vlak achter mijn eerste lief en zijn vrouw sta. Ik heb daarstraks al gezwaaid naar hem en ik weet niet of zij me na al die tijd nog zou herkennen. Als ik niet meteen een uitweg vind, besluit ik te blijven staan.

Op mijn All stars was hij groter en kon ik in zijn armen wegkruipen, op mijn hakken kijk ik hem in de ogen en denk ik hoe lang het wel niet geleden is. En hoeveel er veranderd is, en tegelijk ook niet. Ik kan zijn woorden niet horen maar ik weet hoe de klank van zijn stem klinkt. Hoe hij zijn armen kruist, zijn kin aanraakt, zelfs hoe hij zijn arm om haar slaat en haar op de slapen kust. Hij is geworden wie hij toen voor ogen had, zijn kleren, zijn job,... alles past perfect in het plaatje dat hij voor me beschreef. Zijn idealen zijn ondertussen opgeschoven, merkte ik toen we er een tijd terug op de trein over mijn job praatten en hij me naiëf noemde. Hij kijkt om hoe de tent zich vult en kijkt dwars door me heen. Lucht ben ik geworden en voor ik me er druk om kan maken, vraagt de man naast mij mijn aandacht. Hij heeft al goed gedronken en is vrolijk in de wind. We lachen en hij slaat zijn arm rond mijn schouders. Bij het zien van zijn trouwring, verstijf ik onwillekeurig.


woensdag 29 juli 2015

WIPWednesday


Scollay van Karie Westermann voor de Scollay-along van de Knitbritish podcast in artesano blue faced blend. 

maandag 27 juli 2015

G15 - quotes

"Muilen! Ja, het is wat later op de avond dan mag het wat platter!" Gunter Lamoot op de jubilee editie van Bata.

"Hij is zo geniaal als hij gedronken heeft." Meisje op de tram vertelt tegen haar vriendin. Seriously?

"Ik ben nu ook geen model..." Tiener op Sint-Jakobs.



"Oh, dat is toch mooi..." Man tijdens de eerste noten van Lambchop, waarna zijn lief hem het zwijgen oplegt. Zo hebben we dat graag. 

"Hoe weten we dat de tram bij de korenmarkt is?" Toeristen die de tram aan het station nemen. De controleur van De Lijn stelt hen gerust, maar ze laten zich niet sussen. Alsof je de feesten zou kunnen negeren. 

"Wij komen misschien van Antwerpen, maar wij houden van Gent." Gregory Frateur bij Sint Jakobs. Hartje Dez Mona.

"Dat zijn al gasten die geen driekwartier naar parking hebben moeten zoeken." Man bij Duivelsteen die de tram ziet aankomen.



"Is dit nu jazz? Of iets speciaal? Ik bedoel wat ze normale jazz noemen..." Black Flower verjaagt de regen bij Sint Jakobs op de laatste avond.

"Wat geweest is, is geweest. Op naar nieuwe dingen." Riet Muylaert bezorgt me kippenvel bij Nijghse vrouwen met haar versie. 


zaterdag 25 juli 2015

Verlof?

Iedereen die naar mijn vakantieplannen vroeg keek wat verbaasd toen ik over mijn thesis vertelde. Of het enthousiasme... Want echt, ik keek er al een tijdje naar uit. 

Het schema was om overdag te mezen of te schrijven en 's avonds te feesten. Iets waar de meesten schamper op reageerden. En dat ik toch ook wat verlof moest pakken.


Discipline is zeker een werkpunt. Maar zelfs al zat ik niet stil aan de keukentafel, in mijn hoofd maalde het en werkte ik een opbouw op. Ik noteerde hier en daar wat structuur en zelfs waar ik de bron zou kunnen vinden om dat uit te werken. Of wie ik zou kunnen citeren. En terwijl ik zo bezig was zonder echt bezig te zijn overwoog ik om stukken uit dat eerste hoofdstuk te schrappen. Ballast, zei ik, maar ik beloofde dat ik eerst zou schrijven voor ik zou schrappen, want de vriend die ik het vertelde keek al bezorgd. 


Ik heb dan wel de gewoonte om te schrijven en ik ken het onderwerp ook wel redelijk goed. Het is anders. Ik moet dingen in vraag stellen die ik anders voor vanzelfsprekend neem. Ik moet onderbouwen met wetenschappelijke literatuur. Toen ik de opmerkingen van mijn promotor op het eerste hoofdstuk dat al eind april was ingediend las, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn job heeft ongewild en onbewust al een stempel gedrukt op de tekst, zelfs in gewone feitelijke beschrijvingen duiken woorden op die voor mij en mijn collega's misschien normaal en zelfs neutraal te noemen zijn maar voor een buitenstaander duidelijk al een kleur bevatten.

En ja, toen ik vastliep ging ik koffie drinken, zoals ik me had voorgenomen. Schrijven in een koffiebar. Het werd een bijzonder productief uur (of iets meer) en ja, het hoofdstuk kreeg een nieuwe structuur en er werd geschrapt. Althans op papier.

vrijdag 24 juli 2015

GF15 - bij Sint Jakobs

Bij Sint-Jakobs is het hart van de Gentse feesten, volgens de overlevering. Ik was er nog niet geraakt deze editie. 

Maar ik joeg me gisteren naar buiten. Het moest. Ik was streng voor me zelf. Jaren heb ik me voorgenomen dat ik Bram Vermeulen op de feesten zou gaan zien. Ik stelde het uit om een hoop redenen, geen geld, vakantiejob,...Maar toen het eindelijk een goed idee leek ging hij naar Italië die zomer....

Ik heb een dubbel gevoel bij het idee van een hommage. Maar ik hoorde er vorige zomer met veel liefde over vertellen, zodat ik het wel een kans wou geven. Sioen bleek hem wel die avond te vervangen, maar in Gent is dat misschien geen slechte zaak. De bakvis in mij luisterde naar de liedjes die ze woord voor woord kan mee zingen en besloot dat het goed was. 

Het was ook de ideale manier om het slotoptreden van die avond mee te maken. Maar natuurlijk eerst een passage via het blauw-wit caravanneke met de blote vrouwen. 

Dez Mona... Ik zie ze binnenkort ook in Oostende, maar een keertje meer kan zeker....