Eigenlijk valt er niet zo veel te vertellen over Londen. Het onthaal bij Eurostar was dik in orde. In Londen was er een manifestatie waardoor het nogal druk was, dus was de rit in onze bus iets langer. Ik had muziek gekozen en wij gingen naar de O2 arena, het fantastische gebouw voor het grote vuurwerk van 2000 dat later leeg stond.
Er is een kanjer van een concertzaal, die we niet te zien kregen omdat Beyoncé die avond moest optreden. Wel zijn we naar het museum voor Britse muziek geweest, een beetje een tegenvaller, maar het was wel leuk om eens een paar akkoorden op een elektrische gitaar te tokkelen. Al zou ik het museum niet aanraden. Daarna was het tijd voor Mash & sausages!
En dan verdween de muziek en trokken we met de bus langs een paar bezienswaardigheden, te veel en van te ver om er iets aan te hebben. Het had een hoog schoolreisgehalte. Sowieso had ik nog plannen om terug te keren, en dan loop ik waar ik wil.
je zo klein... Het heeft geen zin om het uit te leggen, ik heb ook geen zin om in bedekte termen het er over te hebben, het is ook niet zo belangrijk en waarschijnlijk blaas ik het alweer op maar je kent wel dat gevoel en wel, deze foto uit Berlijn past daar perfect bij...
Wel, het is zo druk geweest dat het even geduurd heeft voor ik door de foto's ben geraakt. De eerste avond dat we er waren leek een wandeling naar Potsdammer Platz het meest voor de hand liggende en daar zagen we de eerste dominosteentjes. Zo loopt een mens al gauw verder tot aan de Brandenburgertor natuurlijk.
Op zondag vonden we de resten van de echte muur in het centrum en deden we van aan Potsdammer Platz de tocht naar East side Gallery.
Absoluut de moeite om te zien hoe twee rijen kasseien door de stad dwalen als restant van wat ooit het leven van velen beheerste.
Door de feestelijkheden kregen we veel uitleg op de diverse panelen, maar toch blijven er vragen: waarom? Wie heeft dit beslist? En is dit nu de westelijke of de oostelijke muur?
En die beelden met die graffiti die je wel eens ziet op het nieuws was dat de oostelijke of westelijke kant. Aan East Side Gallery staat het langste stuk muur en om 20 jaar val van de muur te herdenken hebben verschillende artiesten een stukje onder handen genomen.
Het beloofde koud te worden in Berlijn, iedereen had ons gewaarschuwd en het was er inderdaad een paar graden kouder. En natuurlijk liepen we langer buiten dan op een doordeweekse dag. Ik kon mijn lief overtuigen om de laatste rijen in de trein naar de luchthaven te breien, af te kanten en dan de breinaalden in de valies om geen problemen aan de controle te hebben.
Berlin announced to be cold, everyone had warned us and they were right, it was some degrees colder than in Belgium. Of course we were more outdoors dan on a regular day. So I could convince my love to finish the knitting in the train to the airport, to cast off and to put them away in the suitcase to avoid problems at the control.
Sowieso werd ik weer uit de rij gehaald, in Zaventem heb ik altijd prijs lijkt het wel. De muts was warm, een beetje raar volgens mijn vriend. Met de dunnere wol en de stekenverhouding was het even zoeken. De gaatjes in de boord zijn niet perfect halverwege terecht gekomen en de rijen lopen ook niet door, op één na. Maar de muts zit wel goed, al zeg ik het zelf.
Anyhow, I had to leave the row to be searched. Brussels Airport, I always win. The hat is warm, a bit strange according to my love. The yarn was not so thick, gauge was somewhat off, so it was a bit of a search. The yarnovers in the final row aren't quite in the middle and not in the rows. But the hat is ok, if I say so myself
Berlijn was overweldigend, 4,5 dag en nog het gevoel dat er zo veel meer te zien was. Er hing natuurlijk een speciale sfeer in de stad, die dominoblokjes waren maar een stukje van het gevoel. We hebben ons dan ook in de geschiedenis van de muur verdiept, een mens zou bijna vergeten dat er ook nog wereldoorlogen en zo geweest zijn. We hebben heel weinig bezocht, wel veel in de stad rondgedwaald, pas de maandagavond is het beginnen regenen, dus ideaal om onze voeten kapot te lopen. Een kleine 20 kilometer langs de resten van de muur, het kruipt in je kleren. Aan de informatieborden in het centrum was het druk, maar verder echt in de wijken liepen we vaak alleen. Een vies gevoel om te denken dat er plots een muur stond. En dan ook nog dat er in feite twee stonden: een aan de westkant, een aan de oostkant en daartussen mijnenvelden, soms 5 meter, soms een paar honderden. Wie heeft die gezet? Hebben ze dat samen beslist? Zoveel vragen. Door de stad lopen twee rijen kasseien waar de muur stond, soms moeilijk te volgen omdat er ondertussen gebouwd is geweest. Op andere plaatsen is de ruimte tussen de muren een groene zone geworden, soms was er trouwens al een gedempt kanaal en leek alles op zijn plaats te vallen. Echt indrukwekkend was het bezoek aan de stasigevangenis: Hohenschönhausen. De gevangenis is ook te zien in Das Leben der Anderen. Op een geheime plek in Berlijn werden verdachten ondervraagd om bekentenissen los te peuteren. De mensen werden opgepakt, uren rond gereden in veel te kleine ruimtes om gedesoriënteerd te worden, ze zagen maanden niemand behalve hun ondervragers. Er waren zelfs verkeerslichten in de gang zodat ze elkaar niet zouden zien. DE ondervragers hadden hun diploma behaald in de universiteit van Potsdam in speciale ondervragingstechnieken. Deze diploma's zijn trouwens nog steeds geldig vertelde ons gids. En dan was er nog de radioaktiviteit die op sommige gevangenen vermoedelijk werd losgelaten. Heel wat van het personeel van de gevangenis woont trouwens nog in de buurt. Het was met een rilling dat we door de buurt achteraf liepen, sowieso al niet de meest vrolijke buurt van de stad.
Ik word daar altijd vrolijk van als ik de nieuwe single van Jamie Cullum op radio 1 hoor passeren. Het doet me denken aan Gent Jazz van deze zomer en dat de nieuwe cd in de winkel ligt...
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Duis ligula lorem, consequat eget, tristique nec, auctor quis, purus. Vivamus ut sem. Fusce aliquam nunc vitae purus.
