zondag 29 maart 2015

Au suivant

I.

"Maar waarom? Wanneer vind jij een goede man? Je verdient dat." Ze begint in gedachten al de mannen in haar omgeving te overlopen. Ik hou haar tegen, ik steek mijn hand op. Ik schud het hoofd. "Nee, ik ben daar nog niet. Ik kan nu nog niet opgeven." We zijn twee weken ver en staan met een glas op een plein. Ik heb haar net verteld waarom ik hier alleen sta en dat ik het niet goed meer weet. Zo allemaal. Er is nog niks beslist, alles ligt nog open, maar de twijfel is gezaaid. "Ja, maar..." Ik haal alle rationele elementen aan, dingen die hij zei, dingen die ik zei, gedachten, vragen.

II.

Hij probeert me iets duidelijk te maken. We hebben niet de gewoonte om het over emoties te hebben, maar voor deze keer maken we een uitzondering. "Je kent X. Hij is knap, sympathiek,... en vermoedelijk de ideale schoonzoon." We lachen, waarom komen we altijd op hem terug uit. Hij is onze gemeenschappelijke connectie maar dat is al weer jaren gelezen. "Ik denk dat hij een goede echtgenoot is, maar..." hij twijfelt, "ik denk dat hij geen goede partner is." Ik frons, hij haalt de schouders op en we lachen terwijl we van ons glas drinken.

III.

We zitten op het terras waar we wel vaker zitten, ook al is het nog winter. "Maar is er dan geen nieuws?" Ze dringt aan. "Ja, maar..." Ik schud het hoofd. Ik ben hier niet klaar voor. Ik vertel haar over die gast van vroeger. Hij wou zich niet binden, wat wij hadden was perfect en nooit, oh nooit wou hij kinderen. Van op zijn facebook lacht zijn vijfjarige dochter me toe en zijn berichten zijn foto's van knutselwerkjes of verkleedpartijen. Ik was er bij toen ze aan de praat raakten en achteraf zou hij me vertellen hoe geweldig ze was, en zou ik zeggen dat hij verliefd was, wat hij zou ontkennen. En dan is er die andere facebookvriend. Hij kwam terug naar Gent en stond met zijn hart in zijn handen wat verloren. En toen ik vroeg wie zij was, was zij gewoon iemand met wie hij soms schreef, niks bijzonders. Nu is ze de moeder van zijn twee kinderen. "Dat zijn de twee van wie ik het zeker weet, maar ze zijn niet de enige.... Ik wil voor één keer de volgende zijn, degene bij wie ze wel blijven. Voor wie ze het wel over hebben, om die zogenaamde principes opzij te zetten, voor wie dat wel de moeite is..." Mijn stem breekt.

vrijdag 27 maart 2015

Project bag

Ik maakte er eerder één met een lint. Maar ik hou niet zo van dat gefoefel om dat lint op zijn plaats te krijgen.
Toen ik een nieuwe hoes voor mijn strijkplank zocht (of eigenlijk voor de wattering) vond ik bij Ikea een toffe hoes en was de wattering en stof apart. De wattering ging op de plank. Het stofje werd opgeknipt in stukken en kregen die een rits. Hier zie je de kleine versie. De andere is groter en moet nog een rits krijgen eigenlijk.
Ideaal om mijn breiwerk gemakkelijk op te bergen en mee te nemen in mijn sjakosse. Gedaan met het bolletje ergens tussen mijn andere spullen te moeten zoeken en de draad te gaan ontwarren.
En aangezien ik meerdere projecten tegelijkertijd heb lopen, heb ik ook meerdere zakjes nodig, in verschillende groottes.
Dit is mijn vedbaeck sjaal van Karrie Westermann in Viola (in de kleur north sea).

dinsdag 24 maart 2015

Ysolda's shawl club 1/6

Midden februari kwam het eerste patroon en de eerste wol van Ysolda's shawl club. Soay bronze gesponnen door Blacker Yarns exclusief voor de club. Die periode bleek dit het populairste garen op ravelry. De schapen leven op het eiland Soay en noemen ook zo. Het patroon is een jaar voorbehouden en nadien beschikbaar. De inspiratie komt van een Schotse berg en het patroon kreeg ook die naam.
Relatief mindless door een grote brok gewoon rechts breien. Maar wel leuke accenten.

Ik had wat twijfels maar ik nam mijn sjaal mee naar EYF. De sjaal bestond uit zes schema's en ik had er al drie achter de rug. Het ritme zat al in mijn vingers en er was een soort van paniek in de ravelrygroep dat er onvoldoende was om de sjaal af te werken. Op de ca-baa-ret zaten Varje en ik te breien aan onze sjaal. 

Tot groot plezier van Rebecca, die voor Ysolda werkt en de wol herkende. Ik had voor de zekerheid al wat extra gaan ophalen maar dit was uiteindelijk niet nodig. Op zondag deed ik de picot bind off, pittig en even concentreren maar wel de moeite.
Ik sopte mijn sjaal en liet die drogen nadat ik er eens goed aan getrokken had. Een redelijk zachtaardige blocking, maar de steken komen wel mooi uit. 
Naar mijn goesting mocht hij gerust wat groter, vb met extra boogjespatroon, maar eigenlijk draag ik die vooral als sjaal. Wat agressiever blocken zou ook kunnen helpen, maar momenteel wil ik hem vooral dragen. Hij is ideaal voor het weer dat we nu hebben, warm en door het patroon lijkt hij ook wel wat luchtiger dan een echte wintersjaal. De kleur zou ik misschien zelf nooit gekozen hebben, maar de natuurlijke kleur maakt hem echt wel geschikt voor diverse outfits.
En nu is het uitkijken naar de tweede helft van april!

Lijstjes bis

"Ik ga opnieuw meer koken," zeg ik vastberaden. Ze lacht. Ze weet wie er kookte en wat ik deed als hij er niet was. Opwarmen wat hij voorzien had, wat ik vaak durfde vergeten. Iets gaan eten of afhalen of iets laten leveren.

Ik maak opnieuw lijstjes. Ik trek een keukenkast open en ik vind een lege plaats. Ik heb al geleerd om mijn initiële verontwaardiging in te slikken. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik er zelf een andere plaats voor bedacht heb.

Het schap met de keukenboeken oogt leeg. De boeken die ik voor hem kocht maar zelden gebruikt zag worden of zelfs het recensie-exemplaar waar hij mee lachte zijn verdwenen. Logisch, het waren cadeautjes, de keuken was zijn domein. Soms tegen wil en dank, omdat het ook wel eens durft tegen steken om weer maar eens voor eten te zorgen maar veel vaker zijn speeltuin. Weer inspiratie van een youtube-filmpje, bestellingen online of uitzoeken wat nu de correcte Nederlandse term is om daar dan mee naar de slager te trekken.

Ik maak lijstjes, van keukenspullen en ingrediënten. Ik kocht wat nieuwe boeken, die de leegte op de plank vullen en ik neem me voor om ze ook te gaan gebruiken.



maandag 23 maart 2015

Gênant - #projectblogboek


Ik riep luid dat ik wel zou mee doen en dan viel ik een beetje stil. Net zoals nog een paar anderen. Het voornemen was ook dat het geen opdracht mocht worden en dat ik het op eigen tempo zou doen. Maar kijk, een gênant verhaal. Ik moest onlangs aan dit voorval denken.

Ik werkte een paar weken bij een Brusselse overheidsdienst. Ik ging een nieuwe computer krijgen maar die was nog niet geleverd. En het was ze nog niet gelukt om de instellingen van Frans naar Nederlands om te zetten. Mijn Frans was van een belabberd niveau en ik was 's avonds telkens heel moe van mij te concentreren op die taal.

Ik kreeg een mail over een virus en ik moest ergens klikken ofzo. Of ik moest ergens iets op mijn harde schijf verwijderen omdat dit een virus was. Wat ik deed, in alle naïviteit en wat volgde was een dominoblokje die een hele rij deed omvallen. Ons hele netwerk moest een aantal dagen afgesloten worden en alle computers moesten gecontroleerd worden. De mensen van IT konden geen Nederlands en mijn Frans was ontoereikend om uit te leggen wat ik had gedaan. Mijn collega kreeg in de weken nadien nog kwade mails over het virus dat hij verspreid had. Zonder dat hij zich daar van bewust was.

Dit incident had tot gevolg dat ik in de jaren die ik er werkte steeds meteen antwoord kreeg van de helpdesk. Ik hoefde maar te zeggen dat ik een rare mail had ontvangen of ze stonden naast mijn bureau en dat was niet alleen voor mijn schone ogen. 

zondag 22 maart 2015

To tote or not to tote?

Ik verzamelde totes op Edinburgh Yarn Festival. Ik was bij de eerste 100 mensen die op zondag binnen geraakte en kreeg zo de enige echte EYF-tote. De Baa Ram Ewe kreeg ik bij mijn aankoop en PomPom bij de verlenging van mijn abonnement. Wool is warmth en alle grappige uitdrukkingen kocht ik aan de ingang.  



 

En grappig genoeg, vind ik totes niet eens zo leuk, zeker deze soorten niet, omdat ze wel handig zijn om snel iets mee te nemen, maar vaak niet echt stevig of bestendig tegen de regen. En zo'n zakken hebben bij mij nogal eens de neiging om te gaan slingeren. 

Dus ben ik met een ideetje aan het spelen om te zien of ik er geen projectbags kan van maken. De kwaliteit van de zakken is best verschillend. En de print is natuurlijk het belangrijkste. De onderste is trouwens een projectbag van Little Red in the City, nogal duur om te laten verzenden maar zo op een festival vind je daar al gauw een plekje voor. 

zaterdag 21 maart 2015

Elk weekend zijn er helden

De gedachte ging door mijn hoofd vandaag. Ze waren er weer. Er was een wijziging in de plannen en ik kon weeral op hen rekenen. 

En ja, dat betekende dat ze om zeven uur 's ochtends op een zaterdag aan mijn deur stonden. Twee keer, maar kijk, deze keer werd een vloer gelegd. Dezelfde als in de living en tegen twee uur konden we blij rondkijken. Mijn taak beperkte zich tot koffie aanreiken en broodjes halen, maar zij zijn mijn helden dit weekend. Een vloer binnen de deadline, een heel mooie vloer, al zeg ik het zelf.