dinsdag 27 januari 2015

MKAL Follow your arrow 2 - clue 2

Nee, ik was niet overtuigd van tip 1. Ik zat in de zetel naast mijn lief terwijl ik de verkorte rijen breide en de twijfel groeide. Zijn die tandjes niet te meisjesachtig? Heb ik de verkeerde keuze gemaakt? Hoog tijd voor tip 2 om de twijfels uit te wissen.

En dan kon ik niet kiezen. Noch A noch B schreeuwde: brei mij! Ik koos dan maar voor B omdat er een steek in zat die ik niet kende, het "afnemen van een steek met de draad voor je of achter je" afhankelijk van welke rij je aan het breien bent. Het was even zoeken, omdat ik maar niet leek door te hebben dat ML en MR voor een extra steek zorgen en dat die meteen in dat kotteke stonden. De eerste rij haalde ik twee keer uit, maar eens de frank gevallen was, lukte het om een mooi ritme op te bouwen. Het was wel nodig om je hoofd erbij te houden, want hier en daar mocht ik nog eens achteruit.
In de bovenste reeks zie je een reeks pijlen verschijnen (ze wijzen naar rechts), in de onderste lijkt het eerder een rommeltje. Ik ben nog steeds op rechte naalden aan het breien, gewoon omdat het nog lukt en nog iets comfortabeler voelt. Bij deze tip werden 30 rijen gebreid en de sjaal is nu 20cm lang. Nog drie tips te gaan, ik vermoed dat de volgende tip zal mogen gekozen worden om breder of langer te gaan. 


zondag 25 januari 2015

Museum op zondag

Ik woon op korte wandelafstand van twee musea. Zo kort bij dat ik me er soms aan moet herinneren. Vooral omdat je als Gentenaar op zondagvoormiddag gratis binnen mag en er dus eigenlijk geen excuus is. 

Gelukkig is een vriendin vriend van het msk en zijn dit zowat onze vaste afspaakmomenten geworden. Love letters in time of war and peace is niet de beste tentoonstelling die ik in het msk zag. Soms een beetje banaal, maar dan zijn er toch een paar werken of kunstenaars die het de moeite maken. Rik Wouters die zijn vrouw schildert, Felicien Roppe,... En een gigantisch werk van een Amerikaanse kunstenaar die stierf voor het werk af was. En ik ben zijn naam al vergeten, maar niet het gevoel toen ik er naar keek.

Vandaag was het tijd voor het S.M.A.K. De Berlinde-tentoonstelling loopt als een trein en het is er nogal druk. Maar wat een emoties als je daar tussen loopt...
Heel sterk. En misschien lukt het me wel om nog een tweede keer te gaan kijken? Of zou dat te optimistisch zijn?


woensdag 21 januari 2015

De ziekte


Benjamin en Rasmus vertrekken na het feest samen naar huis. Ze nemen elkaars hand vast en trekken de nacht in. Maar het zou tot het midden van het tweede deel duren voor ik te weten kom wat er die nacht gebeurde. 

De ziekte is het tweede boek in de trilogie van Jonas Gardell. Hij beschrijft de homoscene in Stockholm in de jaren tachtig. In dit deel is duidelijk dat die ziekte niet zomaar genegeerd kan worden. Verschillende mannen uit het clubje dat we in het eerste deel leren kennen laten zich testen. En tegelijkertijd is er de oproep om uit de kast te komen, gedaan met verbergen. Gardell combineert opnieuw fictie en feiten. Soms dicht op de huid, soms wat afstandelijk. Het verhaal raakte me en ik kan het boek (of de twee ondertussen) iedereen aanraden die houdt van een waargebeurd verhaal.




dinsdag 20 januari 2015

MKAL - Follow your arrow 2 - clue 1

Ik koos de rode wol uit Schotland, fingering van Dyed in the wool in de kleur brick. Ik heb getwijfeld omdat ik er net een sjaal in heb afgewerkt maar dit wordt anders.
Ik koos optie A. Veel ruffeltjes, steken opnemen en dan gewoon Jersey met korte rijen.
Ik ben niet helemaal overtuigd maar ik heb vertrouwen in Ysolda. Of zoals mijn lief zei: dan trek je het toch uit?


maandag 19 januari 2015

L'embarras du choix

Ik wist dat ik dit weekend tijd zou hebben. Tijd, gewoon tijd. Geen planning, geen schema. 

En ik had al op voorhand bedacht wat ik zou kunnen doen, kwestie van de keuzestress te slim af te zijn. Ik zette een jurkje in flanel in elkaar, alles was geknipt en overlockt. Ik droeg het toen we gingen eten bij Jef. 
Ik heb het patroon al eerder gemaakt en deed het dus bijna met mijn ogen dicht. Het viel me op dat de rug nogal laag kwam. Maar ik stelde me er geen vragen bij. Achteraf blijkt dat ik twee keer het voorpand heb gebruikt. Ja, geef maar commentaar, ik was zo bezig dat ik me geen vragen stelde bij een aantal zaken. Nu zit er weinig op dan te checken of er nog voldoende over is voor een achterpand. Voor een winterjurkje wil ik wel een warme rug. Ik sukkel al genoeg met koude aan mijn rug en schouders.

Ik puzzelde op zondag een Colette patroon in elkaar. Handen omhoog als je wist dat die niet op het lijstje stond. Ik knipte de stof en ging dan even zitten met een breiwerkje, gewoon efkes het patroon klaar zetten...

Maar ik zat daar goed in de zetel, de film op Netflix was leuk en het patroon was verslavend. Ik gebruik artesano blue faced blend. Het rood zag je eerder bij mijn lush cardigan. De bedoeling is om ook de Epistrophy cardigan van Kate Dacies in deze kleuren op te zetten, met rood als contrasterende kleur. In de epistropheid want zo noemt de muts gebruik ik het als basiskleur. En later deze week komen ook de wanten uit.

zaterdag 17 januari 2015

Wat een week

Ik pik eens de woorden van i.van Kerygma, wat een week. Ik had voorzien om me een week af te sluiten van de wereld, met niks dan mijn boeken. Maar dat lukte niet helemaal. Het project op het werk raakte in een soort van stroomversnelling, of zo lijkt het toch. Het zorgde voor een leuke telefoon met de klant en veel begrip van zijn kant. 

Ik kreeg ook een mail van één van mijn favoriete ontwerpers of ik iets wou uitproberen. Wat fantastisch is. 

en dan was er de aankondiging dat Het Project voor altijd tien jaar zal blijven. Ik stuurde een hoop mails naar oud-medewerkers en gastbloggers voor een laatste bijdrage. Sommigen hadden zin om weer meer actief te zijn, waar ik eens mee moest glimlachen. Hoe vaak hebben we dat al niet gedacht... Het was een moeilijke beslissing, maar een goede, daar ben ik van overtuigd. Voorlopig voelt het nog wat onwezenlijk.
En toen de prof zei dat er geen probleem was, viel er een blok van mijn schouders. Ik voelde plots hoe moeilijk wel was maar het was nog wat vroeg op de avond dus ging ik spontaan in overdrive...

donderdag 15 januari 2015

#freeyourskeins

Ik ontdekte de podcast van Jo Shinybees tijdens de Lushalong. Ik hou wel van haar accent, ze heeft lange tijd in Zuid-Afrika gewoond en ik hou ook wel van haar gedachten en hoe ze dit beschrijft. Zo had ze het in de 29e episode over voornemens voor het nieuwe jaar en hoe ze dit jaar gewoon dingen wil maken die eens niet te groot zijn. Heel herkenbaar om te horen hoe je dan gaat twijfelen omdat je heupen of je schouders en dan gaat rommelen aan het patroon om teleurgesteld uit te komen.

Jo heeft ook een Goldenskein abonnement met indie dyers. Ze krijgen een foto als inspiratie en dan verven ze. Heel mooie dingen heb ik al gezien. Maar soms ook niet mijn ding, merk ik. Dit jaar heeft ze uitgeroepen als een "year of enabling" met #freeyourskein. Op de blog komt elke dag een patroon (soms gratis, soms betalend) om je te inspireren om iets te doen met die mooie strengen. Gekocht omdat de kleur zo fantastisch is, maar achteraf blijkt die streng gewoon in je mand te liggen, af en toe streel je die eens of haal je die boven en denk je hoe mooi die wel is, maar eigenlijk blijft die streng vooral liggen. Zo rond de 20ste minuut in de 29ste aflevering vertelt ze over de bedoeling, vooral de gedachte dat je mooie strengen misschien in de kringwinkel terecht komen vond ik hilarisch.

#freeyourskein lijkt me dus fantastisch, ook om iets te doen met restjes en zo kwam ik op Happy thoughts, een muts van Suvi Simola, een Finse ontwerpster. Ik volg haar al een tijdje, haar ontwerpen hebben iets simpel en ze schrijft geweldige patronen. Het was dan ook niet echt een verrassing dat dit patroon al in mijn bibliotheek zat. Heel regelmatig heeft ze kortingen, ideaal om haar patronen te ontdekken en in haar groep op ravelry loopt dit jaar ook een KAL, telkens over een langere periode.

Toen ik zag dat de boord van de muts een andere kleur heeft, moest ik aan deze combinatie denken.

De gele wol is prachtig, ze is handgeverfd door Ada Grant van Nature's paintbox. Ik kocht de streng in Schotland. Het is BFL geverfd met berberis en wede. Ik heb toen ook een andere kleur gekocht. Fantastisch, maar ondertussen liggen ze hier al vier jaar en het geel vind ik fantastisch maar toch niet echt mijn kleur. En tegelijkertijd is de wol te mooi om weg te geven.

De grijsblauwe wol is een restje van mijn twilight barley. Ik denk net voldoende voor de boord en ongeveer even dik als de gele wol. De combinatie ging alvast in mijn Ravelry queue en op een stil moment gaat deze op de naalden.