Kun je het maken?

De vraag kwam met een beetje schroom. Een knuffel die nog niet gebruikt was en al meteen waren de naden los gekomen. Onveilig en dat voor een dure knuffel. 

Hmmm...

Het was even zoeken, blauw leek een logische keuze. Misschien een restje ofzo?

Het werd een restje van de denim van de Jakob, stoer vond ik het wel.

Hij kreeg ook een nieuw slabbetje. En toen ik hem af gaf was het meteen dikke vriendschap, al bleken er ook kapers op de kust.

Jij en ik

Dankzij i. van Kerygma heb ik de smaak van het lezen opnieuw te pakken, ik gaf haar een boek dat niet in de kast paste en ze nam me mee naar haar boekenkast. Ze haalde er Merel Roze voor me uit, een verhaal over een Nederlandse blogster. Zoals ze beloofd had, had het weinig om het lijf maar las het als een trein en zo kwam het terug. Dat gevoel van weg te duiken in een boek.

Ik bleef op snelheid dankzij Bobby Ewing Blues, een boek om een recensie voor te schrijven voor Het Project. Een verhaal over een man die de dood van zijn vrouw moeilijk kan verwerken en gaat experimenteren met pillen die creativiteit zouden aanwakkeren.  Goed gevonden en leuk geschreven, de betere vakantielectuur.

En voor ik het wist stond ik in de bib met twee boeken, de maand is bijna om en ik was te gulzig. Jij en ik van Niccolo Amanati is niet zo dik. Het is het verhaal van een broer en een halfzus die elkaar tegenkomen in weinig benijdenswaardige omstandigheden. Maar het is vooral een verhaal over aanvaard worden om wie je bent. Een mooi, klein verhaal dat ik liever niet te snel wou lezen om er volop van te genieten.

Jakob

Oh boy, wat een ontdekking. Het patroon ligt hier al een tijdje en plots was er een echte gelegenheid. Het neefje vierde zijn eerste verjaardag en daar hoort een cadeautje bij. Een basic Jakob zonder gulp en simpele zakjes. 

En voor de broek goed en wel afgewerkt was volgde er ook eentje voor een vijfjarige. In hetzelfde petrol blauw, denim met een stretch. het ene gekocht bij de soldeur, het andere bij de stoffenkamer. Het lukte de mama zelfs om hem te overtuigen om het voor mij al eens te passen. Mooi en tegen het najaar zal ze wel passen.

En kijk, dat couponnetje bij stoffenidee zou toch ideaal zijn voor een tweede exemplaar? Het scheelde maar een fractie, dus werden het rechte pijpen. En iets zegt me dat er nog wel zullen volgen. 

One for the road

"Ik zou graag een vinktas maken." Mijn hart deed een sprongetje. Hoera voor vinktassen, hoe lang stel ik mijn eigen exemplaar al niet uit? En dan ook een beetje schrik; lukt dat wel in de tijd die we hebben? Kan ik het makkelijker maken? 

Vrijdag knipte ik met een halve blik op de klok. En met een half oog begon ik te stikken. Het andere halve oog had Bomb girls in het oog, terwijl de handleiding toch een beter idee was geweest. Ook al is het doodsimpel. 

Dus een stofje uit een oude Ikea collectie, tassenband van bij de Veritas en simpel rood, vermoedelijk ook van bij Ikea. Ik negeerde alle patronen in de stof omdat ik vind dat dit wel kan en stikte vlotjes mijn nieuwe vinktas. Ik gebruikte geen vlieseline maar merk wel dat de binnenkant wat invalt. Het stoort me niet. 

De tas is heerlijk ruim, niet zo ideaal om snel iets te vinden, maar wel een ideale gezel voor een dagje op verplaatsing. Ik krijg er zonder problemen mijn werkpc in opgeborgen en de schouderlinten zijn voor mij ideaal van lengte.

Als extraatje stikte ik er nog een simpel binnenzakje in, in een poging om toch snel mijn abonnement en zo te vinden.

Grijs

Het is zaterdag, ik neem tram 24 naar het station. De rust compenseert de snelheid van tram 1. Ik stap wat vroeger af en loop binnendoor. Een grijze auto stopt, achter het stuur een jonge vijftiger, een vrouw met naast haar haar moeder denk ik. "Frans of Nederlands?" Ik haal mijn schouders op, zegt u maar. "Spreekt u Nederlands en mag ik u iets vragen?" Ik glimlach, het ongeduld in haar stemt ebt een beetje weg. Ze verontschuldigt zich. "We rijden al een tijdje rond en zij zegt altijd maar naar rechts, maar zo geraken we er niet." Daar is de ergernis opnieuw. "Bent u van Gent?" Ah, dan moet ik zeker de weg naar Oostakker kennen, ik schud het hoofd, ik kan me nooit oriënteren bij die randgemeenten. Ze geeft niet op en vraagt in ongeduldig Frans haar moeder naar de richting. "De dampoort." Ik knik en glimlach al stiekem bij het antwoord dat ik haar moet geven. "U rijdt hier tot het einde van de straat, gaat rechts, rijdt tot aan de lichten en gaat opnieuw rechts, dan zit u op de kleine ring." Nu ik het typ besef ik dat het misschien niet de kortste manier was, maar wel de gemakkelijkste. De oude vrouw glimlacht, haar ogen glinsteren. "Zie je wel, rechts en rechts." De vrouw aan het stuur zucht en bedankt me voor ze weg rijdt.

Wereldbreidag

Het overviel me een beetje de aankondiging van Knit Flanders: nu zaterdag, gisteren dus. Maar als ik na een paar ritsen van bij Sint Jakobs voor de creaworkshop van de komende afdelingsdag kwam kon ik wel een paar uurtjes gaan breien. Ook al heb ik dit jaar nog niks afgewerkt en moeten er nog projecten van vorig jaar in elkaar gezet worden. 

Daar in stoffenidee in de burgstraat kreeg  ik ook inspiratie voor iets nieuws: een halsketting met de icord. Gewoon een bolletje secondo van Lana Grossa, 4 steken en 125m opbreien. En een mooie kraal. Ik kreeg hulp bij het uitkiezen van de kleur en ben er nu alvast heel blij mee. The idiotic cord  zou Zimmerman het genoemd hebben. Maar wacht tot ze dit ziet... Een nieuw project van lange adem vrees ik.

Project 2

In de naailes was een jurk het tweede verplichte stuk. Ik ging voor de gemakkelijkheidsoplossing en haalde het retropatroon uit de Ottobre boven. Wat me het meest aansprak was die rij knopen op de zijkant. En dat was ook wat me het meest schrik gaf.

Het idee was om het patroon braaf te volgen, geen tierlantijntjes. Maar ondanks de obstakels (geen rits bij, draad zichtbaar,...) bleek ik toch voldoende tijd te hebben in de les en begon het te kriebelen. 

De eerste aanpassing was dat stukje paspel, want de jeans van bij stoere jonhensstoffen viel donkerder uit dan verwacht. Ik werd ook eens naar huis gestuurd om de stof te wassen en te voelen of het zo stug bleef. Ik stak ook de patroondelen erbij en plots was naadwaarde een relatief begrip. Rafelen, jong.

Maar zoals je ziet, het liep van een leien dakje. De volgende aanpassing waren de mouwen, ik wou kapmouwtjes. Het patroon werd aangepast, wat heel simpel was aangezien er normaal een langere mouw bij zat. Er kwam dubbel gevouwen biais aan de onderkant en terwijl ik bezig was stelde ik zelf voor om er nog wat biais bij te doen. Ik kreeg ook de uitleg voor een meer pofferig kapmouwtje te gebruiken bij een kleedje dat al te lang op de stapel ligt.

Ook aan de zoom kwam biais, ik had het eerder eigenlijk alleen bij kinderrijker gezien, maar het heeft ook hier wel wat extra. Een beetje speels en toch sérieux, me likes.

En dan was er nog de decolleté. Plots wou ik die toch en dan zou ik het patroon ook met andere stofjes kunnen gebruiken en er was nog dat stofje en dat ander... Zie je het gaan daar in mijn hoofd? 

Om het beleg op zijn plaats te houden werd het deel in drie geknipt en terug samengeplakt met de lange kant een beetje op elkaar. Maar echt maar een klein beetje en ik stikte ook op de naad van de schouders. Het best van al is dat het gewoon werkt. Super!

De rits op de rug, niet echt zichtbaar op de foto I know, heeft ook dezelfde bordeaux kleur als de paspel. Geen blinde rits deze keer en dat was een bewuste keuze.

Moet ik nog zeggen dat ik blij ben met het resultaat? Ik heb het ondertussen al een paar keer aangehad, met truitje en kousen voorlopig maar het is een schot in de roos. Dat er nog veel mogen volgen...