dinsdag 21 oktober 2014

As we speak

Een van mijn favoriete type postjes die Lilith op haar Tales from the crib zet, vallen onder de noemer "as we speak", bedacht ik me deze morgen. Misschien omdat ik me niet meteen herken in de lezersprofielen die ze in haar boek beschrijft. Who knows, who cares...

Zo zag mijn ontbijttafel er vanmorgen uit. Een kommetje muesli met yoghurt, koffie met melk, een glas water en het blogboek.

Ik vermoed dat je in de rechterhoek een breinaald ziet want ik moest een kleinere voor mijn boord zoeken. Ik denk dat ik mij er rap van af ga maken met korte mouwen voor dat truitje. Zo een kind zit toch altijd binnen niet?

Verder op tafel ligt mijn sjaal te blocken. Ik nam die vanochtend mee in de douche. Dat leek me handiger dan hem nat maken in de lavabo. En ondertussen heeft hij al op verschillende plaatsen in de woonruimte gelegen. Ik heb last van mijn schouder, een extra sjaal komt dan wel van pas.

Ik kocht zo geknipt 2 vorige zaterdag op de signeersessie in de Vooruit. Ik las wat mindere commentaren en wou nog eens checken. Ik ben hevig fan van de vele kokers. Lijkt me ideaal voor rondslingerend breiwerk en andere zaken. En hoewel ik me onlangs aan een turnzakje waagde biedt dit patroon ook wel mogelijkheden. Om van de kledingstukken maar te zwijgen. Om mijn kast verder aan te vullen ontbreekt het zeker niet aan ideeën, ik draag tegenwoordig zo vaak bepaalde kleedjes dat ik van een tweede exemplaar ga dromen. 

Vele hemels ligt op mijn nachtkastje en doet verlangen om vroeg te gaan slapen. Het doet ook dromen van hoe ik mijn ticket voor de boekenbeurs best kan benutten.


Deze middag had ik mijn eerste gesprek met de promotor van mijn masterproef. Hij had heel enthousiast op mijn mailtje gereageerd. Maar ik was niet echt voorbereid. Gelukkig ken ik het onderwerp al wel een beetje vanuit mijn job en zo kwamen we tot de nodige onderzoeksvragen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat literatuur uit de universiteitsbibliotheek mee te brengen en naar de vubtiek te gaan. De synopsis heb ik vorig jaar al geblokt maar ik hoop dat de nieuwe versie me helpt om het "drama van vorig jaar", zoals mijn lief het omschrijft te vermijden. Het bespaart me alvast het opzoeken van de wetswijzigingen.

Verder is het cultuurseizoen weer begonnen met een leuke voorstelling vorige vrijdag bij Campo van Stan en Dood Paard. Ik betrap me er op dat ik er nog wel eens aan moet denken achteraf. En afgelopen zaterdag vulde ik alvast wat extra voorstellingen aan de agenda toe. Muziek staat nog steeds op een klein pitje. Ik hoor met moeite nog de radio en het stoort me enorm dat de namen op de affiches die ik aan de vub zie of de cd's die het lief oplegt me weinig zeggen. Hoewel ik het soms wel mooi vind. Op de trein luister ik hoofdzakelijk naar creatieve podcasts. Iemand toevallig tips voor goede muziek podcasts?


maandag 20 oktober 2014

Ravelery meet up

Vorige zaterdag was het zalig weer. Ideaal weer om nog een laatste keer op een terras te zitten. En toch werd het het café in de Vooruit. Dertig-veertig breiers kwamen er samen voor de Belgische ravelry meet up.

Veel bekende gezichten en ook veel nieuwe gezichten. Of avatars die plotseling een gezicht kregen. Ik breide aan mijn stripes study shawl van Veera Valimaki. Of beter ik deed een paar rijen. Maar vooral zat ik rond te kijken, te kletsen en te genieten.
En ja, ik at het laatste stukje kaastaart en dronk een latte. Veel koffie voor een weekenddag maar ik had het gevoel dat ik niet wakker raakte.

Ik bracht een aantal bollen wol mee voor de breimadammen, voornamelijk katoen omdat duidelijk is geworden dat het niet mijn favoriete garen is om mee te breien. En ik hielp iemand destashen...

We hadden veel bekijks, daar in de Vooruit. Maar bovenal veel leute...

zaterdag 18 oktober 2014

#projectblogboek

Stoer zeggen dat ik zou mee doen en dan stil vallen. Ja, zo ziet het er uit maar vergis je niet. Ik ben al geruime tijd over deze post aan het denken. Ik wil niet perse de volgorde van i. of Michel volgen, maar zelf het boek lezen en gebruiken. Ik dacht vandaag om een foto van mijn bureau te maken en vervat het dan weer. Laat ik gewoon beginnen bij hun eerst post over de laatste keer, meer specifiek de laatste keer dat ik huilde. Niet omwille van vermoeidheid of frustratie. Al zijn die leren er ook wel en veel te talrijk naar mijn goesting.

(Te) Lange inleiding...


De laatste keer dat ik huilde was tijdens een studiedag. Ik was op verplaatsing in Leuven en ontmoette de mensen uit het werkveld. Mensen die elke dag mensen helpen om werk te vinden, mensen die anderen aanmanen om te solliciteren, mensen die al eens naar een werkgever stappen en vragen iemand een kans te geven, mensen die cv's helpen opstellen, jobadvertenties helpen zoeken, verhalen horen over dat het niet gelukt is, mensen die opleidingen organiseren of helpen zoeken.... Mijn superhelden in het kort en dat meen ik de volle 100%.

Ik hoorde ze vertellen over A. Een jonge vrouw die met moeite het bureau van haar begeleider binnen durfde omdat ze zeker niet wou storen. A. volgde de opleiding en leerde van alles over koken. Ze leerde specifiek Nederlands en rekenen. Ze maakte vrienden en haar zelfvertrouwen groeide. Ze deed een stage en werd geholpen om te solliciteren bij een gewone brasserie. Na een langdurige stage met subsidies enzo kreeg ze een vast contract. De werkgever zat mee aan tafel en deed ook zijn versie van het verhaal. De andere begeleiders wouden wel eens weten hoe dat nu zat. En daar kwamen alle clichés op tafel. Kwam ze te laat? Was ze veel afwezig? De werkgever zei dat hij heel tevreden was. Al hadden de subsidies hem wel geholpen om hem over de streep te trekken. Maar eigenlijk had hij weinig op te merken, hij was heel tevreden over zijn nieuwe werkneemster. En haar Nederlands dan? Het hoge woord was er uit. Nee, schudde hij het hoofd. Het was perfect mogelijk om te communiceren, instructies voor terugkerende opdrachten waren geafficheerd enzo. Speciaal voor haar maar alles liep vlot. Er werd wat aangedrongen, zodat hij uiteindelijk moest toegeven dat het wel eens gebeurde dat ze tijdens de drukte gevraagd werd om gerookte zalm uit de frigo te halen en dan gekookte zalm uithaalde. Aan de tafel hoorde ik bijna een zucht ban opleiding, een probleem, hier konden ze iets aan doen. Misschien een jobcoach of Nederlands op de werkvloer of ... "Ho maar," zei de werkgever, "ik kan geen extra volk in mijn keuken verdragen tijdens de service. Er is simpelweg geen tijd... De klanten wachten op hun eten." Er werd zelfs nog even gesuggereerd dat zijn kaart toch niet  elke week veranderde, dus dat er wel iets kon bedacht worden om zo'n fouten te voorkomen. Het klonk zo vreselijk dat iemand in de drukte van de lunch in een keuken een ietsie pietsie foutje maakte, een foutje dat zelfs de werkgever niet eens erg vond. Zelfs de begeleiders worden super streng, geen enkele fout wordt getolereerd... Ik kreeg tranen in mijn ogen. Gelukkig zijn er werkgevers die mensen wel een kans geven. Ik word niet bijzonder vrolijk van de plannen van de regeringen en ik word ook niet bijzonder vrolijk van de oppositie tegen de plannen. Ik hoop dat er voldoende pragmatiek aan de dag wordt gelegd en mensen gewoon elkaar eens een kans geven.

maandag 13 oktober 2014

Weekend knitting

Alsof er nog niet genoeg op de naalden stond, zette ik afgelopen weekend twee nieuwe projecten op. Ik liep donderdag wat verveeld rond want ik wist niet wat ik wou en dan vond ik de wol niet. En dat zo een paar keer na elkaar. Tijd om op te ruimen. Met het afwerken van twee projecten in de #wipcrackaway vond ik het wat moeilijk om verder te doen. Al kreeg de mini lush een boord, nu nog boorden en mouwen. Ik koos voor nog een muts, dit keer van tincanknits (ik heb trouwens een hoop patronen gewonnen met de lush KAL) en happy stripes van Veera Valimaki. Eindeloos rechts breien, ideaal om mee te nemen op de Thalys en de Belgian ravelry day.

zondag 12 oktober 2014

Mad about the boy

Bridget is back, schreeuwt de cover. Mijn verwactingen waren hooggespannen, maar ik twijfelde ook wel. Hadden we het allemaal al niet gehad? En Marc Darcy was toch gewoon perfect? Allemaal redenen dat ik het boek niet meteen kocht en ook na het kopen niet meteen las. Ik liet het zelfs op het nachtkastje liggen toen ik boeken inpakte voor onze zomervakantie. Want ik was niet helemaal overtuigd van die eerste paar bladzijden en ik wou op vakantie geen zaag beginnen spannen over hoe Bridget nu vijftig is geworden en waarom ze per se een cougar moest blijken te zijn. Ik zeg het, de eerste paar bladzijden had ik weinig begrip en was het voor mijn part een boek te veel. Maar eens ik wat verder in het verhaal zat lukte het beter. Ik snapte van waar ze gekomen was en ik voelde een mengeling van plaatsvervangende schaamte en pompom-cheerleadersgejuich. 

Mad about the boy, het derde boek van Helen Fielding over Bridget. Hebben we er op zitten wachten? Is het een aanrader? Bwa, het was even wennen, maar hey, she is back! And we still love her, just like she is...

vrijdag 10 oktober 2014

Fair wear friday

De vorige dag was een baaldag geweest, degene die nog moest beginnen beloofde weinig beters. Waarom open ik mijn werkmailbox voor het ontbijt?

Op Facebook zag ik dat Helga van Goed van doen mijn dilemma oploste. Het kleedje van Anukoo waar ik nu toch al even naar aan het gluren was maar niet over de kleur kon beslissen was er alleen nog in het grijs in mijn maat.
En dan werd 1 en 1 wel snel 2. Ik laadde mijn winkelkarretje vol (bij manier van spreken) en wachtte tot Helga bij me op de stoep stond. Letterlijk, want ze brengt de boodschappen met haar bakfiets. Jet kleedje zit fantastisch en de stof voelt zacht. Perfect voor herfstige dagen. 
En omdat de print zo mooi is, nog een detail.


donderdag 9 oktober 2014

Meneer de directeur uit zo geknipt 2


Ik verdenk de dames Riet en Lies ervan dat ze mijn gedachten kunnen lezen. Of zou Kir een tip hebben gekregen? Al talloze keren nam ik me voor dat ik een nieuwe laptophoes zou maken. Ik ben niet zo een fan van de rugzak om mijn laptop in op te bergen, maar gewoon los in een zak is toch ook maar niets. Nu mocht ik er zomaar één testen, een patroon uit het nieuwe boek Zo geknipt 2 dat er zit aan te komen. Geen excuses om het niet te doen en geen gedoe met een rits wat me de vorige keer lastig was bekomen. Wel velcro en cordonnetgaren. 
Velcro kan je in kleine hoeveelheden kopen, cordonnetnaalden vind je niet in de Veritas. Geloof me, ik heb het geprobeerd en er een lange discussie aan over gehouden of dat eigenlijk wel bestond. Ik kocht er wel cordonnetgaren, maar in het groen omdat ik toen nog aan een andere binnenkant dacht. Maar rood en groen zou misschien iets te veel kerstmis zijn, dus werd het stofje gecombineerd met een blauw stofje van bij Ikea. Twee keer Zweden, zeg maar. 

Ik volgde braafjes de handleiding. Bij deze hoes zit geen patroon, je moet zelf meten en rekenen, niet meteen hogere wiskunde maar gewoon even je verstand er bij houden. Ideaal om voor elke laptop, tablet en e-reader een hoes te kunnen voorzien. Ik stikte ook braafjes de figuren in de canvas, maar echt veel is daar toch niet van te merken, dus deed ik het maar eens over op de voering. Zoals ze zelf aangeven in het boek, je kan hier alle kanten mee uit.


Het moeilijkste was misschien wel het recht knippen en recht stikken. Na het keren bleek dat aan één van de kanten de canvas al wat los kwam, misschien omdat ik te dicht gestikt had of een beetje schuin geknipt. Gelukkig was het keergat nog niet gesloten en kon ik het nog snel oplossen. De velcro sluit niet volledig. Ik had die wat dichter bij de rand moeten zetten of het stofje had wat meer ruimte moeten hebben. Wie zal het zeggen? Ik ben in elk geval meer dan tevreden met mijn nieuwe laptophoes. Blij dat ik er eindelijk mee naar buiten kan komen en het ding gezwind van vergadering naar vergadering mee pakken.

En tegen het lief zei ik: "Herinner je je dit stofje niet? We hebben het samen in Stockholm gekocht." Hij rolde zijn ogen en herhaalde "samen"? Ik dacht eens na en zei: "ah ja, jij was gratis wifi in de straat aan het zoeken terwijl ik snel eens binnen ging bij 10 Gruppen en buiten kwam met twee couponnetjes." De ontwerpers zijn bekend voor hun basic colours en geometrische vormen. Ze verkopen tassen en pannenlappen en nog tal van andere dingen. Ik werd niet meteen wild van de tassen, zeker omdat ze niet van de goedkoopste zijn en toch wel simpel van vorm, maar wel van de stofjes.